زمانی که ماکان نصیری در ۹ اسفندماه ۱۳۹۷ متولد شد، ۳۰ سال از اتمام جنگ تحمیلی هشتساله میگذشت. سالها از شهادت سهیلا قیلاوینژاد و الهام و ایمان شیرزاد میگذشت و کسی تصورش را نمیکرد که یک روز، ماکان و بیش از ۱۲۰ دانشآموز مینابی نیز سرنوشت مشابهی با این شهدای خردسال پیدا کنند
جوان آنلاین: پس از تفحص ۶۲ قطعه از تن چاکچاکشده ۳۲ شهید واقعه موشکباران مدرسه شجره طیبه میناب، گفته شد که هنوز هیچ اثری از پیکر شهید ماکان نصیری یافت نشده است. هرچند که یکم تیرماه دادگستری استان هرمزگان اعلام کرده بود که طبق تحقیقات صورتگرفته، موشک ارتش کودککش امریکا مستقیماً به تن این کودک هفتساله برخورد کرده و امکان دارد هیچ اثری از این طفل معصوم باقی نمانده باشد، اما همچنان خانواده امیدوار بودند تا حداقل تکهای از تن عزیزشان در میان پارههای تن تازهیافتشده وجود داشته باشد. شهید ماکان نصیری که شهادتش محرز و پیکرش یافت نشده، نمونهای از شهدای این مرز و بوم است که تعداد قابلتوجهی از آنها به رغم شهادت، همچنان بیمزار هستند. در شهر مرزی دزفول نیز و در زمان جنگ تحمیلی هشتساله، تعداد قابلتوجهی از کودکان بر اثر حملات دشمن بعثی به شهادت رسیدند که ماجرای برخی از آنها مانند شهیده سهیلا قیلاوینژاد چهارساله، شباهتهایی با ماجرای ماکان و دیگر شهدای واقعه مدرسه میناب دارد.
از دزفول تا میناب و راهی که ادامه دارد
در طول دوران دفاع مقدس هشتساله، مردم ایران در برابر دشمن بعثی، بسیاری از شهرهای کشورمان مورد هجوم جنگندهها و حتی حملات توپخانهای دشمن قرار میگرفتند. در آن روزهای حماسه و ایثار، شهر دزفول شرایطی مانند میناب داشت. شهر هزار موشک، بارها مورد حمله دشمن قرار گرفت. اگر میناب در روز اول جنگ رمضان مورد هجوم دشمن قرار گرفت و شهدایی تقدیم کرد، شهر دزفول هشت سال تمام زیر شدیدترین بمباران دشمن قرار داشت. این شهر که فاصله چندانی با مرز نداشت، در هنگام پیشروی زمینی دشمن در اولین ماههای جنگ و استقرار واحدهای نظامی ارتش بعث عراق در ساحل چپ رودخانه کرخه، حتی با خمپارهاندازهای سبک هم مورد اصابت قرار میگرفت، اما بعد از عقبنشینی دشمن از شمال خوزستان در عملیات فتحالمبین، همچنان دزفول به عنوان یکی از مقاصد اصلی حملات توپخانه دوربرد و موشکها و بمباران هوایی دشمن به شمار میرفت. به این ترتیب دزفول بارها بمباران شد و ۲ هزار و ۶۰۰ شهید تقدیم کرد.
از ماکان تا الهام، ایمان و سهیلا