پنجشنبه 11 خرداد 1396 19:10 ساعت

عرصۀ انتخابات، عرصۀ «تقابلِ زبانها» است؛ در اینجا، «مفاهیم» و «گزارهها»ی مُبدعانه و پیشدستانه و دلنشین، سرنوشتساز و تعیینکننده هستند، و نه برنامههای تخصصی و تفصیلی که مطالعۀ آنها از حوصله و بضاعتِ تودههای مردم خارج است. تصویری که تودههای مردم از هر شخص و جریانِ سیاسی، در ذهنِ خود ساخته و پرداخته میکنند، حاصلِ تعدادی از مفاهیم و گزارههایی است که او آنها را مطرح کرده است.
عالَمی را یک سخن، ویران کند
روبَهانِ مُرده را شیران کند[1]
