بر اساس دادههای مرکز آمار ایران درسال ۱۴۰۱ بیش از ۲۶ میلیون نفر در کشور شاغل و ۲ میلیون و ۳۰۰ هزار نفر نیز بیکار بوده اند و براساس همین دادهها در سال ۱۴۰۱ اشتغال در بخش صنعت به ۷ میلیون و ۹۶۳ هزار نفر رسیده است هرچند مبنای محاسبه اشتغال صنعتی مشخص نیست و مثلا معاون وزارت صمت دولت مرحوم آقای رئیسی با فاصلهی کوتاهی از انتشار آمار قبلی، میزان اشتغال را ۸ میلیون و ۴۶۷ هزار نفر اعلام کرده!
با این حال آنچه مسلم است حدود ۸۵۰ شهرک و ناحیه صنعتی بستر اشتغال تولیدی کشور را فراهم کرده اند و ۷۰ تا ۸۰ درصد اشتغال کشور در واحدهای کوچک و متوسط صنعتی و خدماتی و زنجیره تامین صنایع بزرگ شکل گرفته است.
واقعیت این است دولتها، تکالیف خود در قبال شهرکهای صنعتی و تولید را به درستی انجام نداده است. بر اساس قانون دولت موظف به تامین زیرساختهای عمومی آب، برق، گاز و فاضلاب است، اما آنچه در عمل اتفاق افتاده قطعیهای گسترده برق و گاز صنایع به دلیل کسری تراز انرژی است. آنچه شاهدش هستیم سختتر شدن و کاهش تولید و افزایش هزینه محصولات و خدمات هستیم. آنچه شاهدش هستیم تشدید فشار مالیات ستانی از تولیدکننده و صنعتگر است و آنچه شاهدش هستیم آزردن و سختگیری مستمر تولیدکننده به جای یاری رساندن به اوست.