نصرت رحمانی در گفتوگوهایی که با وی انجام شده و در کتاب «آیینهدار رابطه» به یادگار مانده تعریفی جالب و خواندنی از خود دارد.
به گزارش خبرنگار خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)، نصرت رحمانی (زادهٔ ۱۳۰۸ در تهران – درگذشتهٔ ۱۳۷۹ در رشت) از شاعران برجسته و نوگرای معاصر ایران است. او شاعری آزادیخواه بود که در دهههای چهل و پنجاه خورشیدی، طرفداران بسیاری در میان مردم، بهویژه جوانان، داشت. امروز نیز از او بهعنوان یکی از چهرههای محبوب و ماندگار شعر فارسی یاد میشود.
به مناسبت سالروز درگذشت این شاعر، با مروری بر کتاب «آیینهدار رابطه» (مجموعهای از گفتوگوهای او)، نگاهی گذرا به جهانبینی و اندیشهٔ شاعری میاندازیم که به قول خودش «هیچوقت نفهمید برای چه مینویسد». او سرایندهٔ عشق بود و اعتقاد داشت که اگر عشق بمیرد، دنیا نیز مرده است و بیعشق زیستن، بیدلیل زیستن است.
