به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، همه ما شیعیان زمانی که از کردههای خود پشیمان و ناراحت هستیم دست به دامان ائمه و امامان بزرگوار میشویم تا شاید به حرمت آبروی آنها پروردگار گوشهای از نظرش به ما جلب گردد و یا حاجات ما را بدهد. اما همین نام ساده توسل یا یاری خواستن ، برای خود معنا و فلسفهای دارد، برای انجامش آدابی باید رعایت شود و …
بنابر روایت باشگاه خبرنگاران جوان، در این مطلب فلسفه توسل و دلیل مستجاب نشدن برخی از توسلات و مفهوم توسل، دلایل قرآنی مشروعیت آن و پاسخ به مهمترین شبهات درباره این باور دینی را مرور کردهایم.
معنای لغوی توسل
توسل در لغت به معنای تقرّب به غیر از طریق ابزار، عمل یا شخص دیگر است. «وَسّلَ» نیز به همین معنا به کار میرود.
در المنجد آمده است: «وسَّل و توسَّل الی الله بعملٍ او وسیله: عَمِلَ عملاً تقرّبَ به الیه تعالی»؛ و وسیله به معنای چطه قرار دادن انسانهای والاتری است که در پیشگاه خداوند، مقام و منزلت بالاتری دارند و از قرب بیشتری برخوردارند. در عین حال میدانیم که اینان خود از مصادیق بارز و کامل بنده و عبد الهی هستند و بالاترین افتخارشان نیز رسیدن به مقام عبودیت خالص و محض برای ذات پروردگار است. ما نیز از همین حیث عبودیت و بندگی است که برای آنان مقام و مرتبتی والا قائلیم.
از این روست که در مقام یاری جستن از پیشگاه حضرت بقیه الله الاعظم امام عصر «عج» خطاب به آن بزرگوار میگوییم: لقد توجهت الیک بحاجتی لعلمی ان لک عندالله شفاعه مقبوله و مقاماً محموداً.
(ای پیشوا و سرور من) تنها به تو چشم امید دوخته ام و تنها از تو طلب حاجت کردم، زیرا میدانم شفاعت تو در نزد پروردگار مقبول است و در بارگاه کبریایی او از مقام و ارجی عظیم و شایسته برخورداری.
در پایان زیارت جامعه نیز بر این نکته تأکید میشود که اگر ائمه و پیشوایان دین، واسطه قرار داده میشوند و به آنان توسل میجوئیم، صرفاً به این دلیل است که بندگانی شایسته و مقرب درگاه الهی هستند و لذا میتوانند در رفع گرفتاریها و برآوردن نیازها شفیع باشند.