درحالی توسعه عمودی و متراکمسازی همچنان در دستور کار مدیران شهری قرار دارد که طبق نظر کارشناسان حوزه جمعیت این مدل از توسعه شهر بر فرزندآوری تاثیر منفی مستقیم دارد.
جوان آنلاین: تراکم جمعیتی شهرها، از آن دسته عوامل انسانی هستند که میشود ردپای تأثیر آن را در بیشتر معضلات شهری دید. معضلاتی از جنس اقتصادی، رفاهی، زیست محیطی و حتی امنیتی. منظور از تراکم شهری، رابطه میان جمعیت و وسعت شهری است که از تقسیم جمعیت شهر به مساحت آن (برحسب هکتار) به دست میآید و افزایش تراکم شهر نیز به معنای افزایش تعداد ساکنان در سطح، به رغم ثابت ماندن مساحت زمین است. افزایش تراکم جمعیت که معلول انحصار زمین و ایجاد محدودیت در گسترش متوازن شهرهاست، خود علت اصلی سقوط کیفیت زیستشهری در کلانشهر تهران به شمار میآید.
به گزارش مهر، افزایش تراکم جمعیتی در شهرها و کلانشهرها علاوهبر کاهش کیفیت زیستشهری هزینههای سنگینتری نیز به جامعه تحمیل میکند. هزینههای غیرقابل جبرانی نظیر کاهش امنیت پدافندی شهر، گرانی زمین و مسکن، تبعات اجتماعی و فرهنگی. یکی از مهمترین هزینههای اجتماعی که لبه امنیتی نیز دارد، تأثیر معکوس افزایش تراکم بر کاهش نرخ رشد جمعیت است. کارشناسان این حوزه معتقدند سبک ساختمانسازی یکی از عواملی بوده که در دوره معاصر بر ساختار جمعیت تأثیر مستقیم گذاشته است و میتواند بر سیاستهای جمعیتی که دال بر افزایش نرخ باروری است، تأثیر منفی بگذارد.
تراکم فعلی تهران، دو برابر آنچه باید باشد
در دسترس بودن انواع امکانات و فضاهای شهری به اندازه کافی، یکی از اهداف اصلی برنامه ریزی شهری است. حصول این امر، با ایجاد تعادل منطقی بین جمعیت و امکانات صورت میگیرد. تعادلی که تراکم بیش از حد جمعیت آن را از بین میبرد. در حالی استانداردهای جهانی، تراکم مطلوب شهری را ۶۰ نفر بر هکتار میداند که تراکم شهر تهران ۱۴۰ نفربر هکتار است. همچنین طبق آمار اعلامشده از سوی دبیر مرکز مطالعات جمعیت، بیش از ۷۰ درصد جمعیت ایران در کمتر از ۴۰ درصد مساحت قابل سکونت کشور ساکن هستند و این به معنای تراکم بسیار بالای مناطق شهری کشور است.