در طول سال گذشته، مراودات دیپلماتیک بین تهران و قاهره به طور قابلتوجهی افزایش یافته است، اما با وجود پیشرفتهای اخیر، موانعی نظیر فشارهای ایالات متحده و رژیم صهیونیستی همچنان بر از سرگیری رسمی روابط دیپلماتیک ایران و مصر تأثیر میگذارد. با این حال، تداوم گفتوگوها و اراده سیاسی دولت چهاردهم ایران، نشاندهنده عزم جدی برای غلبه بر این موانع است.
جوان آنلاین: روابط ایران و مصر، دو کشور با تمدنهای کهن و نقشآفرین در خاورمیانه، از دیرباز با فراز و نشیبهای متعددی همراه بوده است. این روابط از سال ۱۹۸۰، پس از امضای توافقنامه کمپ دیوید و به رسمیت شناختن رژیم صهیونیستی توسط مصر، به دلیل رویکرد جدید ایران به اسرائیل پس از انقلاب اسلامی ۱۹۷۹، به طور رسمی قطع شد. این اختلاف، همراه با تفاوتهای ایدئولوژیک و رقابتهای ژئوپلیتیک، باعث شد که روابط دوجانبه برای دههها در سطح حداقلی و از طریق دفاتر حافظ منافع مدیریت شود.
به گزارش ایرنا، در طول دهههای ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، روابط ایران و مصر با تنشهای متعددی مواجه بود، اما تلاشهایی برای کاهش این تنشها نیز انجام گرفت؛ به عنوان مثال، در دوره ریاستجمهوری محمد خاتمی (۱۹۹۷-۲۰۰۵)، ایران رویکردی مبتنی بر گفتوگو و تنشزدایی را در پیش گرفت که شامل تلاشهایی برای بهبود روابط با مصر بود. دیدارهای وزرای خارجه و تبادل پیامهای دیپلماتیک نشاندهنده تمایل دو طر شده است.
دولت چهاردهم ایران، که از سال سال گذشته (۱۴۰۳) فعالیت خود را آغاز کرده است، رویکردی متمرکز بر تنشزدایی و تقویت روابط با کشورهای همسایه و مسلمان را در پیش گرفته است. این رویکرد بخشی از سیاست خارجی دولت برای گسترش همکاریهای منطقهای و کاهش تنشهای ژئوپلیتیک است. دولت چهاردهم با تأکید بر دیپلماسی فعال، به دنبال تقویت روابط با کشورهای کلیدی جهان اسلام، از جمله مصر، بوده است تا از این طریق به ثبات منطقهای و کاهش تأثیرات مداخلات خارجی کمک کند. سیدعباس عراقچی، وزیر امور خارجه، نقش محوری در پیشبرد این سیاست تنشزدایی ایفا کرده است.