رفع تحریم سرابی است که چند دهه ما را به دنبال خود کشیده، سرابی که بی هیچ دستاوردی، وقت و انرژی بسیاری از ملت ما گرفته است.
یادداشت مهمان- حسین رجائی فعال سیاسی و رسانه: رفع تحریم سرابی است که چند دهه ما را به دنبال خود کشیده است. سرابی که بی هیچ دستاوردی، وقت و انرژی بسیاری از ملت ما گرفته و با رقم زدن تلاطمهای اقتصادی و اجتماعی گوناگون، هزینههای بسیاری را به کشورمان تحمیل کرده است. این تجربه زیسته یک ملت است که با غفلت و نادیده گرفتن از بین نمیرود.
آمریکاییها خیلی راحت زیر تعهدات رفع تحریم خود در توافقنامه الجزایر زدند، پس از دریافت کمکهای ما در هر دو قضیه آزاد شدن گروگانهایشان در لبنان و جنگ با طالبان، به هیچ یک از قولهایشان عمل نکردها ضربهای به مسیر پیشرفت کشور است بلکه با از بین بردن بازدارندگی کشورمان، ما را با تهدیدات امنیتی بزرگی در آینده مواجه میکند. پس سوال اساسی این است: چرا علیرغم تجارب تلخ گذشته و به امید واهی رفع تحریم، باید دست کشور را از دو ابزار قدرتمند توان هستهای و تنگه هرمز خالی کنیم!؟ دو ابزاری که تضمینکننده امنیت، پیشرفت و قدرت کشور هستند و نویدبخش بیاثر شدن هر تحریم و تهدیدی در آینده.
اکنون پس از ریخته شدن خون رهبر شهیدمان و پس از تحمل یک جنگ ویرانگر، پی گرفتن همان مسیر گذشته مذاکرات با دشمن، خطایی مضاعف است که امید است مسئولان امر با هوشمندی و درایت از آن پرهیز کنند و همچنان که در پیام رهبر معظم انقلاب نیز تاکید شده است: «با اعمال مدیریت بر تنگه هرمز، آسایش و پیشرفت را نفع همه ملتهای منطقه» رقم بزنند.