گروه اندیشه: علی زمانیان در یادداشتی تلگرامی، از توافق میان ایران و آمریکا، روایت موفق و شرط و شروط آن را بیان می کند. از نظر او توافق تازه آغاز راه است و ایرانیان باید کمربندها را برای راهی طولانی و دشوار محکم ببندند. این یادداشت را در ادامه می خوانید.
****
پس از کشاکش مرگبار جنگی که بر ایران تحمیل شد، و پس از طی کردن مسیر دشوار ایستادگی و پایمردی، اکنون پرسشی بنیادین پیش روی مردم و بهویژه حکمرانان قرار دارد: آینده چه خواهد شد؟ این پرسش از آن رو اهمیت دارد که توافق، خود پایان راه نیست، بلکه سرآغازی برای مرحلهای تازه است. آینده—که از همین امروز آغاز میشود—نه پدیدهای تصادفی و اتفاقی، بلکه برساختی است که با عاملیت جامعه و دولت شکل میگیرد. «ساختن» در اینجا به معنای کنش خردمندانه، پذیرش اصلاح در ساختارها، بازنگری در سیاستها و بازتعریف برنامههاست.
از این رو، پرسش از آینده، در حقیقت پرسش از شیوهی حکمرانی، ظرفیتهای نهادی، و کاوش در رویکردهایی است که مسیر پیش رو را تعیین خواهند کرد. آیا قرار است سیاستها بر همان پاشنهی پیشین بچرخد، یا با دگرگونی و بازخوانی راهبردی و نوسازی ساختارهمنازعات از طریق میز گفتوگو است، نه حذف یا امنیتیکردن مخالفان. انسجام ملی یعنی «ایران برای همهی ایرانیان».
۱۰- توان نظامی و بازدارندگی هوشمند
آیندهی امن ایران، تنها با موشک و پهپاد تأمین نمیشود، بلکه نیازمند بازدارندگی ترکیبی (نظامی، سایبری، دیپلماتیک و اقتصادی) است. مدیریت بحرانهای منطقهای، کاهش تنشهای نیابتی، و افزایش شفافیت در فعالیتهای دفاعی، میتواند هزینههای امنیتی را کاهش دهد و فضای مانور دیپلمات را گسترش دهد.
موارد دهگانه محقق نمیشود مگر این که:
– قدرت، به تمامه، شفاف و پاسخگو شود.
-گسترهی وظایف حکومت باز تعریف گردد و رسالت حکومت، از رستگاری اخروی جامعه، به تنظیم و بهبود امور دنیوی تغییر یابد.
– مسیر اصلاح به منزلهی امکانی خردمندانه باز گردد.
-مشارکت مردم برای ساختن آینده به رسمیت شناخته شود.
– و در نهایت، شیوه حکمرانی به سمت دموکراسی میل پیدا کند.
۲۱۶۲۱۶