تبدیل تهران به شهر هوشمند یکی از پروژههایی است که اجرای آن چند سالی است در دستور کار شهرداری تهران و سازمان فناوری اطلاعات و ارتباطات شهرداری قرار دارد، اما آیا تهران در این سالها توانسته به یک «شهر هوشمند» نزدیک شود؟
صبح یک روز معمولی در تهران، عموماً در حالی شروع میشود که تلاش میکنیم خودمان را از بین جمعیت روی سکوهای مترو، وارد قطار کنیم یا در صف تاکسیها به ساعتمان نگاه میکنیم و زمان باقیمانده را با جمعیت حاضر در صف روی یک نمودار ذهنی میبریم تا ببینیم چقدر زمان برای رسیدن به محل کار، دانشگاه یا قرارهایمان باقی مانده است.
در خوشبینانهترین حالت، پشت فرمان اتومبیل شخصی مینشینیم و در ترافیکهای طولانی بزرگراههای چمران، همت یا صدر آنقدر به ماشین روبهرو خیره میشویم تا شاید بالاخره راهی باز شود و بعد از میان انبوه ماشینها، خودمان را به مقصد میرسانیم. این تنها یک بخش کوچک از زندگی در تهران است که اگر بخواهیم وسیعتر نگاه کنیم، به ادارات پر از جمعیت و پیچیدگی کارهای اداری، نبود بستر مناسب برای حضور همشهریان توانیاب در سطح شهر، آلودگی هوا و غیره ختم میشود. مشکلات زیست شهری در تهران همواره رو به افزایش است و زمانی که با مسئولان یا کارشناسان صحبتی از این مشکلات به میان میآید، همگی «افزایش جمعیت» یا «کمبود بوجه» را از جمله علل آن نام میبرند. این در حالی است که تهران تنها شهر پرجمعیت جهان نیست و حتی در رتبهبندی شهرهای پرجمعیت جهان هم در جایگاه سی و چهارم قرار میگیرد. اما چه چیزی باعث میشود بعضی شهرهایی که از نظر تراکم جمعیت به تهران نزدیکاند، چالشهای خود را راحتتر و بهتر مدیریت کنند؟