اکنون تهران دیگر از کمآبی عبور کرده است. این شهر حالا در آستانهبیآبی مزمن ایستاده، جایی که هر چاه تازه نهتنها آبی از دل زمین نمیکشد، که جان زمین را هم به تحلیل میبرد، اما چه شد که تهران از همزیستی با آب، به نبردی بیپایان با تشنگی رسید؟!
جوان آنلاین: چاههایی که قرار بود مرهمی باشند، حالا خود به زخمهایی عمیق در بستر خشکیده تهران تبدیل شدند. حفر بیرویه چاه در پایتخت، شبیه به خارش پوستی ترکخورده، ادامه دارد؛ بیوقفه، دردناک و بیتوجه به هشدارهایی که داده میشود. به تازگی، دو مقام مسئول از مدیریت شهری و فرمانداری، با لحنی جدی نسبت به تبعات این روند هشدار دادند؛ یکی به تهدیدهای زیستمحیطی اشاره کرد و خواستار توقف فوری حفر شد، دیگری وعده داد با چاههای غیرمجاز، برخورد خواهد کرد.
تهران، همان شهری که روزگاری با قناتهایش زندگی میکرد و با رودهایش نفس میکشید، حالا زیر بار تشنگی فرو میریزد. زمین زیر پای این شهر ۸ میلیونی، نهتنها با افت آبهای زیرزمینی، بلکه با فرونشستی تدریجی و نگرانکننده در حال پاسخ دادن به سالها بیتوجهی است؛ بحرانی که امروز پایتخت را در خود گرفته، حاصل انباشت تصمیمهای کوتاهمدت، نگاههای بخشی و غفلت از منابعی است که قرار بود پایدار بمانند.
اکنون تهران دیگر از کمآبی عبور کرده است. این شهر حالا در آستانهبیآبی مزمن ایستاده، جایی که هر چاه تازه نهتنها آبی از دل زمین نمیکشد، که جان زمین را هم به تحلیل میبرد، اما چه شد که تهران از همزیستی با آب، به نبردی بیپایان با تشنگی رسید؟!
تهران در عطش