اگر فوتبال باشگاهی ایران را در چند سال اخیر دنبال کرده باشید، به درستی متوجه این موضوع شدهاید که ساختار مدیریت ورزش تهران معیوب است و این شیوه مدیریتی برای استان بزرگی چون تهران با تمرکز جمعیت، کفایت نمیکند.
به گزارش سرویس ورزشی تابناک، کاش مدیران به این توصیه عمل کرده بودند که «اگر حرف زدن بلد نیستند، حداقل حرف نزدن را یاد بگیرند.» مدیرانی کتوشلوار پوش که با ژستها و نگاههای بالا به پایین، به همه مینگرند اما در کار خود وا ماندهاند. در گل و لای مشکلات گیر کردهاند و توان خارج شدن از آن را ندارند، اما مقابل دوربین رسانهها، ژست دانای کل میگیرند و برای همه تعیین تکلیف میکنند. حالا در ورزش تهران با چالشی مواجه هستیم که در چند سال اخیر به نمایش گذاشته شده، اما در سال جاری این چالش و مشکلات به اوج خود رسیده است.
این مشکلات و چالشها فقط برای فوتبال نیست و طبیعتاً سایر رشتههای ورزشی هم با آن دست و پنجه نرم میکنند، اما همانطور که فوتبال همیشه ویترین است، وقتی مشکلاتش هم به اوج میرسد سروصدای بیشتری به پا میکند. مشکلاتی که سالهاست تیمهای باشگاهی با آن مواجه هستند و حالا به شکلی بیرون زده که میتوان کیفیت و کفایت مدیریت را به خوبی در شهر تهران مشاهده کرد. آن هم داه بسازند و موفق به انجام این کار نشدند؟ جوادی که با رجزخوانی میگوید استقلال و پرسپولیس باید ۲۰ روزه ورزشگاه بسازند، چگونه با گذشت بیش از ۲۰ روز که از پلمب مجموعه ورزشی تحت مدیریتش، نتوانسته نسبت به بازگشایی آن اقدام کند؟
حالا ورزش تهران که بی پناه مانده و مدیریتش به جای حمایت از ورزش این شهر، برای آنها لغزخوانی میکند، شاهد روزهای سختی است. مدیریتی که برای این شهر کیفیت لازم را ندارد و این شیوه مدیریتی هم برای تهران کفایت نمیکند. شهری که باید با سه ورزشگاه وصله و پینه شده، میزبان ۸ تیم فوتبال باشد و سایر رشتههای ورزشی هم زیر سایه این مدیریت در امان نیستند. مدیریتی که در چالش کیفیت و کفایت، باید از مردم نمره بگیرد، خودش چه نمرهای به این شیوه مدیریت خواهد داد؟