شنبه 17 تير 1396 11:58 ساعت

وقتی نئولیبرالها در برزیل و آرژانتین به قدرت رسیدند عدالت را لگدمال کردند. تجربه دولت سازندگی و تجربه همین دولت فعلی در ایران هم موید این مطلب است که هر جا نئولیبرالها به قدرت می رسند فقر را بیشتر میکنند. شکاف بین محرومین و فرودستها و فرادست ها را بیشتر می کنند. ثروت متنفذین دولتمرد را بیشتر می کنند. حقوقهای میلیونی و نجومی بیشتر میشود. این خاصیت نئولیبرالیسم است که علاوه بر قربانی کردن عدالت، استقلال هم قربانی میشود.
گروه سیاسی – رجانیوز، هاجر تذری: معتقد است دقیقا از سال ٥٧ به بعد جریان روشنفکری در ایران برای اینکه مقابل انقلاب بایستد فعال میشود و این موضوع را القا میکند که انقلابی عمل کردن، انقلابی بودن و انقلابی اندیشیدن، منجر به استبداد می شود و پشیمانی میآورد.
تاکید می کند که اندیشمندان نئولیبرال و آنها که تنها راه حل موجود را «هضم شدن در نظام جهانی» میدانند، هنوز هم وظیفه دارند مخاطب را از این جهت اقناع کنند که هر انقلابی به استبداد میانجامد و شکست میخورد؛ هر انقلابی نوعی حکومت توتالیتر و حتی بدتر از استبداد آغازین ایجاد میکند؛ هر انقلابی خردگریزی و افراطیگری است.
