۳۱ تیر ۱۴۰۵ – ۱۶:۲۸
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، سلمان فارسی، صحابی مشهور پیامبر (ص) و از یاران امام علی (ع) بود. او جایگاه والایی در میان صحابه داشت و پیامبر (ص) او را از اهلبیت (ع) خود خواند. او به اسم اعظم خداوند آگاه بود و مقامش از مقام لقمان حکیم بالاتر شمرده شده است. برخی منابع او را اهل اصفهان و برخی دیگر اهل شیراز معرفی کردهاند. مطابق روایات شیعه او هیچگاه به غیر خدا سجده نکرد. او روح حقجویی داشت و برای یافتن حقیقت به سرزمینهای مختلفی مسافرت کرد و نزد اسقفهای مسیحی به تعلیم و تربیت نفس پرداخت تا آن که به ظهور پیامبر آخرالزمان در سرزمین عرب بشارت داده شد. سلمان برای یافتن پیامبر (ص) به حجاز رفت و با دیدن نشانههای نبوت در پیامبر (ص)، به وی ایمان آورد.
بنابر روایت ایمنا، سلمان پس از غزوه خندق در همه جنگهای دوران پیامبر (ص) شرکت کرد و حضوری مؤثر داشت؛ ازجمله اینکه او در جنگ احزاب پیشنهاد حفر خندق، گرداگرد مدینه و در جنگ طایف استفاده از منجنیق را ارائه داد. او پس از پیامبر (ص) از یاران خاص امام علی (ع) شد و صحابه را به دلیل تخلف از دستور پیامبر (ص) مبنی بر جانشینی علی (ع)، سرزنش میکرد. با اینحال او با خلفاء آن دوران همکاری داشت و با پیشنهاد عمر بن خطاب و با اجازه امام علی (ع) فرماندار مدائن شد.
سلمان فارسی زندگی ساده و زاهدانهای داشت و این روش را در دوران امارت خود بر مدائن ادامه داد. او از امکانات حکومتی به نفع خود استفاده نمیکرد و با دسترنج خود گذران زندگی میکرد. در طول عمر سلمان نظرات مختلفی ذکر شده است و برخی او را از معمّرین (افراد بسیار سالخورده) معرفی کردهاند. مطابق برخی از پژوهشها سلمان در سال ۳۳ هجری قمری درگذشت و امام علی (ع) او را کفنودفن کرد.