او با معدل ۱۸ در سال ۵۹ وارد دانشکده افسری میشود. به گفته خودش ۲ انگیزه باعث حضورش در ارتش شد؛ یکی دعوت امام جمعه وقت تهران (مقام معظم رهبری) در خطبههای نماز جمعه سال ۵۹ که از جوانان خواسته بودند به ارتش بروند و دومی رویارویی تخصصی در برابر درگیریهای نظامی استکبار به ویژه پس از وقوع جنگ تحمیلی ارتش بعث عراق علیه ایران اسلامی.
پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه در سال ۶۲، علیرغم آنکه با توجه به نمره بالایی که آورده بود میتوانست شهرهای بزرگ را برای ادامه خدمت انتخاب کند، اما دست تقدیر را برای سرنوشتش باز گذاشت. به سومار رفت با فرماندهی گروهان «تیپ ۴۰ سراب» کار نظامی خود را به صورت رسمی آغاز کرد. پس از گذشت مدت کوتاهی از آغاز فرماندهیاش، به عنوان فرمانده نمونه برگزیده میشود و جهت انجام تدریس و فعالیتهای آموزشی با درجه ستوان یکی به دانشگاه افسری امام علی (ع) بازمیگردد.
علیرغم تمام مشغلههایی که در زمان تحصیل و پس از آن در طول جنگ و همچنین در تدریس داشت، علاقهاش به مطالعه دروس حوزوی باعث شد تا در سال ۶۸ و با پایان جنگ تحمیلی اجازه بگیرد و برای مدت ۴ سال به قم برود و دروس حوزوی را که سالهای قبل از آن به صورت جسته و گریخته میخواند را رسما تا پایان سطح ادامه دهد. او در همین ارتباط میگوید «توفیق داشتم از اولین شرکتکنندگان در درس خارج حضرت آقا باشم و این افتخار در ارتش تنها نصیب این سرباز کوچک اسلام شده است».