کامبیز حضرتی منتقد سینما در یادداشتی به فیلم سینمایی «تفریق» آخرین ساخته مانی حقیقی پرداخته است.
سوره سینما – کامبیز حضرتی: مانی حقیقی با کارنامهی فیلمسازی خود نشان داده که چندان دلمشغول رئالیسم اجتماعی مرسوم در سینما نیست. او اگرچه دغدغهی مسایل اجتماعی را دارد -و حتی به عنوان بازیگر عمدتا به درامهای اجتماعی معمول در سینمای ایران گرایش دارد- اما به عنوان کارگردان از این سینما گریزان است و بارها و به اشکال مختلف سعی کرده از سینمای مبتنی بر وجوه درامپردازی اجتماعی پرهیز کند. به عنوان نمونه میتوان از چهار فیلم «پذیرایی ساده»، «اژدها وارد میشود»، «خوک» و «تفریق» نام برد که در همهی این آثار جنبههای فراواقع روایتها بر واقعیت ملموس و جاری ارجحیت دارد.
اگرچه گریز از درامهای سینمایی مرسوم در کارنامهی کاری مانی حقیقی با فراز و نشیب زیادی همراه بوده است، اما گاهی مانند «اژدها وارد میشود» فیلمی درخشان از کار درمیآید و گاهی مانند «خوک» در سطح غوطه میخورد. این گرایشهای فراواقعگرایانه از او یک کارگردان متفاوت -از سبک و سیاق معمول سینمای ایران- ساخته است. «تفریق» نیز از این قاعده خارج نیست. این فیلم اگرچه با بهرهگرفتن از واقعیت ملموس سعی در فرارفتن از آن را دارد، اما سعی میکند بین سینما و ادبیات پل بزند و در ضمن به آثار برجستهی سینمای جهان اشاراتی داشته باشد.