
به گزارش خبرآنلاین روزنامه شرق نوشت: اما میان «تندروی مشروع» و «تندروی مخرب» یک مرز روشن وجود دارد: پایبندی به نهادهای رسمی تصمیمگیری و ترجیح منافع ملی بر رقابتهای جناحی.
ادبیات جدید حکمرانی بر مفهومی به نام «خویشتنداری نهادی» (Institutional Forbearance) تأکید میکند. مقصود آن است که صاحبان قدرت، حتی هنگامی که از اختیارات قانونی گسترده برخوردارند، همه ظرفیت حقوقی خود را به صورت حداکثری به کار نمیگیرند، بلکه با اعتماد به سازوکارهای نهادی و تقسیم مسئولیت، اجازه میدهند فرایندهای رسمی تصمیمگیری عمل کنند. این خویشتنداری، یکی از نراه است و عبور از این مرز، رقابت سیاسی را به کنشی مخرب علیه انسجام ملی تبدیل میکند.
سرمایه اصلی هر کشوری در مقاطع حساس سیاست خارجی، انسجام درونی آن است. کشورها بیش از آنکه از وجود اختلافنظر آسیب ببینند، از ناتوانی در مدیریت اختلافات و تبدیل آنها به رویاروییهای فرسایشی زیان میبینند. از این منظر، تندروی تا آنجا پذیرفتنی است که به تضعیف نهادهای رسمی و فرسایش سرمایه ملی منجر نشود؛ زیرا از آن نقطه به بعد، دیگر با یک اختلاف سیاسی مواجه نیستیم، بلکه با مسئلهای مرتبط با امنیت ملی و انسجام اجتماعی روبهرو خواهیم بود.
17302
