تنبلی چشم نوعی اختلال بینایی تلقی می شود که بدون نشانه های ظاهری بوده و زمانی رخ می دهد که چشم در کودکی دید طبیعی پیدا نکرده باشد و معمولاً در یک چشم دیده می شود.این اختلال در نتیجه عواملی نظیر عیوب انکساری.
(دوربینی، نزدیک بینی یا آستیگماتیسم)، انحراف چشم (لوچی یا استرابیسم) یا عدم شفافیت مسیر بینایی (ناشی از آب مروارید، کدورت قرینه، افتادگی پلک) رخ می دهد. عدم وضوح تصویر در یک چشم باعث می شود که مغز برای دیدن چشم سالم را انتخاب کرده و مسیر انتقال تصویر از چشم بیمار به مغز مسدود شده و دید بیمار روز به روز کاهش یافته و به اصطلاح خاموش می شود.
تمام انواع آمبلیوپی ناشی از غیرطبیعی بودن پیغام های بینایی است که از چشم به مغز ارسال می شود.
این عوامل به سه گروه تقسیم می شوند: