در نخستین ساعات آغاز جنگ، اینترنت بینالملل با عنوان «اقدام امنیتی» در سراسر کشور خاموش شد؛ تصمیمی که ستون فقرات اقتصاد دیجیتال را لرزاند و هزاران کسبوکار را در مسیر فروپاشی قرار داد. اما در اوج همین خاموشی، پیامکهایی با عنوان «اینترنت پرو» به گوشی مردم رسید؛ وعده دسترسی به اینترنت آزاد در ازای پرداخت هزینه.
تصمیمی که پرسشهای سنگینی ایجاد کرد که اگر اینترنت جهانی تهدید امنیتی است، چگونه تهدید با پول رفع میشود و اگر تهدیدی در میان نیست، چرا ۹۰ میلیون ایرانی همچنان پشت دیوار محدودیت نگه داشته شدهاند؟
نهم اسفند ۱۴۰۴، هنوز دقایق نخست آغاز درگیریها سپری نشده بود که یکی از اولین تصمیمهای حاکمیتی، قطع کامل اینترنت بینالملل در ایران بود؛ تصمیمی که با عنوان «مدیریت شرایط امنیتی کشور» توضیح داده شد. در همان ساعات ابتدایی، دسترسی کاربران ایرانی به جهان خارج تقریباً به صفر رسید. ارتباطات بینالمللی، سرویسهای خارجی، بسترهای ابری، ابزارهای کاری و بخش عظیمی از اقتصاد دیجیتال کشور ناگهان از دسترس خارج شدند.