تقویت گفت‌وگوی ملی اولین گام تقویت انسجام ملی پس از جنگ است

افزایش همدلی و انسجام ملی پس از جنگ، یکی از الزام‌ها و برنامه‌های مهم کشور است. در این راستا سازمان نظام روانشناسی هم برنامه‌هایی تدارک دیده‌است که در قدم اول افراد در معرض خطر شناسایی شوند. کودکان، سالمندان و بیماران از این جمله هستند که بیشتر در معرض آسیب‌های ناشی از جنگ هستند

افزایش همدلی و انسجام ملی پس از جنگ، یکی از الزام‌ها و برنامه‌های مهم کشور است. در این راستا سازمان نظام روانشناسی هم برنامه‌هایی تدارک دیده‌است که در قدم اول افراد در معرض خطر شناسایی شوند. کودکان، سالمندان و بیماران از این جمله هستند که بیشتر در معرض آسیب‌های ناشی از جنگ هستند

جوان آنلاین: جنگ تحمیلی ۱۲ روزه صهیونی- امریکایی علیه کشورمان، انسجام ملی علیه تجاوز دشمن را به همراه داشت. اقتدار نیرو‌های مسلح در جنگ نابرابر منجر به وارد شدن خسارت‌هایی به دشمن صهیون شد که تا پیش از این تاریخ به خود ندیده‌بود، با این حال دشواری روز‌های جنگ با آسیب‌هایی در جامعه ما همراه بود که به دلیل اهمیت موضوع این مسئله را با دکتر فاطمه بدرزاده، روانشناس و استاد دانشگاه بازکاوی کرده‌ایم که در ادامه می‌آید. 

حفظ و ارتقای سلامت روان جامعه در بحران جنگ موضوعی است که بیش از هر زمان دیگری اهمیت پیدا می‌کند. در حال حاضر جنگ تحمیلی ۱۲ روزه با دشمن صهیونی – امریکایی را سپری کردیم. بفرمایید بحران جنگ چه پیامد‌هایی روی روان جامعه دارد؟

جنگ ایران و اسرائیل نه‌تنها مرز‌های جغرافیایی را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد، بلکه مرز‌های روحی و روانی خانواده، کودکان و به طور کلی افراد جامعه را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. از دیدگاه روانشناسی جنگ یک ترومای جمعی محسوب می‌شود که اگر بخواهیم ساختار خانواده را در چنین شرایطی بررسی کنیم، این ساختار را متزلزل و در سطوح مختلف از ارتباط‌های روزمره تا تاب‌آوری‌های بلندمدت، افراد را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. این تأثیر به صورت فشار‌های مستقیم از دست رفتن جان شهروندان، آسیب‌های فیزیکی، اقتصادی و به صورت غیرمستقیم به صورت ترس و اضطراب خودش را نشان می‌دهد. کودکان قربانیان خاموش جنگ هستند. در جنگ ایران و اسرائیل هم کودکان قربانیان خاموش جنگ بودند و بیشترین آسیب را در ساختار خانواده متحمل شدند. کودکان در مواجهه با جنگ، بسته به سن، ویژگی‌های شخصیتی و نوع تربیت واکنش‌های متفاوتی از خود نشان دادند. ما کودکانی داشتیم در بازه سنی سه تا شش سال که والدین آنها شکایت‌هایی مثل مکیدن انگشتان دست، جویدن ناخن، شب ادراری و رفتار‌های اضطرابی مثل وابستگی شدید به والدین و جدا نشدن از آنها، کابوس‌های مکرر و بازی‌های تکراری با محتوای جنگی را صورت دادند. در بازه سنی نوجوانی شاهد یک سری رفتار‌های متفاوت‌تر بودیم. مثل گوشه‌گیری‌های شدید و مدام نگران و این اضطراب را داشتند که مبادا در جنگ مرگ زود هنگام را تجربه کنیم. 

راهکار‌های محافظتی از این گروه در معرض خطر در بحران جنگ چیست؟

منبع  : جوان آنلاین

برای مشاهده متن کامل خبر کلیک کنید

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *