بعد از اکران «غریب» در سینماها، کامبیز حضرتی منتقد سینما در یادداشتی به آخرین فیلم محمدحسین لطیفی پرداخت.
سوره سینما – کامبیز حضرتی: فیلمبرداری چشمگیر، بازیهای پر جزییات و سطح بالا، گریمهای شاخص و تدوین خوب از فیلم سینمایی «غریب» یک اثر شاخص در حوزهی تولید و کارگردانی ساخته است اما در این فیلم از داستان منسجمی که بتواند این عناصر چیدهشده در کنار هم را به وحدت برساند، خبری نیست. به جای داستان ساختارمند مجموعهای از رویدادهای پرهیجان فیلم را پیش میبرد و در عین حال تصویری رحمانی از شهید بروجردی پیش چشم میگذارد که در اوج جنگ و ستیز داخلی به همگان اعلام میکند که تفنگهایشان را زمین بگذارند و از برادرکشی دست بردارند.
«غریب» یک درام بیوگرافیک و حادثهای (اکشن) است که زندگی شهید محمد بروجردی را در یک برههی حساس در کردستان و پایان دادن به ناآرامیهای این استان روایت میکند. در این اثر بروجردی به عنوان فرماندهی غرب کشور در این منطقه حضور دارد و درگیر جنگ نامنظم با فعالیت گروههای سیاسی چپگرا در کردستان است. اگر نگاهی کلی به فعالیتهای این شهید در قبل و بعد از انقلاب بیاندازیم (از خلع سلاح مراکز مختلف تا فرماندهی و بنیانگذاری نیروهای مختلف) مجموعهای از عملیات سخت و سنگین نظامی را میبینیم که نشان از تجارب بالای فردی آشنا به فنون رزم چریکی دارد. با این وجود اما تصویری که از بروجردی در فیلم نمایانده میشود آدمی بیپرواست که تا حدودی خودسر به نظر میرسد و تا حدود زیادی سعی دارد دست به اسلحه نبرد. در اینجا مطابقت یا عدم مطابقت فیلم با واقعیات تاریخی مورد نظر ما نیست بلکه هدف این است که به «غریب» از دریچهی یک اثر سینمایی و نمایشی نگاه بیاندازیم.