به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، به نقل از اسب بخار، استفاده از سوختهای گازی در خودروها نتیجه یک نیاز ساده اما حیاتی است؛ کاهش هزینه سوخت و کنترل مصرف بنزین. در دهههای گذشته، بسیاری از کشورها بهدنبال جایگزینی ارزانتر و پاکتر برای بنزین بودند و در این میان LPG و CNG بهعنوان دو گزینه اصلی وارد صنعت حملونقل شدند. با این حال، این دو سوخت از نظر ماهیت، رفتار در موتور و حتی سیاستگذاری انرژی مسیرهای کاملاً متفاوتی را طی کردهاند.
تاریخچه ورود LPG و CNG به ایران
ورود سوختهای گازی به ایران به دهههای پایانی قرن گذشته بازمیگردد، زمانی که افزایش مصرف بنزین و فشار بر واردات سوخت، دولت را به سمت توسعه سوختهای جایگزین سوق داد. در ابتدا LPG بهعنوان گزینهای در برخی شهرها و بهصورت محدود مورد استفاده قرار گرفت، اما به دلیل مسائل ایمنی، نبود زیرساخت استاندارد شهری و خطرات ناشی از تجمع گاز در محیطهای بسته، بهتدریج از چرخه سوخترسانی خودروها حذف شد.
در ادامه، تمرکز سیاست انرژی کشور بهطور کامل به سمت CNG رفت. از اوایل دهه ۸۰ شمسی، پروژه ملی گسترش جایگاههای CNG آغاز شد و بهسرعت شبکه گستردهای از ایستگاههای سوختر و نزدیکتر به بنزین است.
نکته مهم این است که در بسیاری از کشورهای توسعهیافته، اساساً خودروهای گازسوز بهعنوان یک راهحل بلندمدت پذیرفته نشدهاند و مسیر توسعه به سمت خودروهای هیبریدی و برقی حرکت کرده است. در واقع، CNG و LPG بیشتر یک راهحل انتقالی در کشورهایی با فشار اقتصادی سوخت بودهاند تا یک فناوری غالب جهانی.
در نهایت، تفاوت LPG و CNG را نمیتوان صرفاً در قالب برتری یا ضعف خلاصه کرد. LPG از نظر عملکرد فنی، رانندگی و نزدیکی به بنزین گزینه متعادلتری محسوب میشود، در حالیکه، CNG از نظر هزینه و آلایندگی مزیتهای جدی دارد، اما در شرایط بار سنگین و عملکرد دینامیکی ضعیفتر عمل میکند.
بنزین همچنان معیار اصلی عملکرد در خودروهای احتراق داخلی است، بهویژه در شرایطی مانند سربالایی و شتابگیری ناگهانی. انتخاب میان این سه سوخت در نهایت به این بستگی دارد که اولویت کاربر قدرت، هزینه یا پایداری زیستمحیطی باشد.
۲۲۷۳۲۲