کارگزاری دیجیتال، عنوان نوعی کارگزاری است که در سالهای اخیر هر از چند گاهی در محافل بازار سرمایه از آن سخن به میان آمده و در ماههای گذشته تبدیل به بحثی داغ شده است. نکته جالب این بحث برای فعالان، تفاوتهای این نوع کارگزاری با کارگزاریهای کنونی است. برخی اهل فن کارگزاری دیجیتال را همان کارگزاریهای سنتی دانستهاند با اندکی تفاوت در نوع ارائه خدمت. لازم است عمیقتر به این مبحث بپردازیم و تنها دیدگاه مبتنی بر ویژگی در دستهبندی انواع کارگزاری نداشته باشیم.
جنس اختلاف دو نوع کارگزاری دیجیتالی و سنتی، نحوه ارائه خدمات نیست. اختلاف از جنس ویژگیها و چگونگی خدمات است. اساسا موضوع مورد بحث، معایب کارگزاران سنتی و سعی در رفع آنها با تعریف نوعی دیگر از کارگزاری نیست. فضای جدید بازار سرمایه، با توجه به رشد سرمایهگذاران و تکنولوژیهای جدید، نیازهایی را ایجاد کرده است که برای پاسخگویی به آنها، باید تغییر نگرشی پایهای در تعریف خدمات نوع کارگزاری دیجیتال ایجاد شود. علاوه بر حل معضلاتی نظیر ضعف پشتیبانی، کیفیت خدمات معاملاتی و کندی تطبیق با شرایط جدید و پاسخگویی به رشد تعداد معاملهگران، کارگزاری دیجیتال خدمات جدیدی را به مشتریان خود ارائه خواهد داد.
با ایجاد امکان معاملات آنلاین در سال ۱۳۸۹، بازار سرمایه ایران در مسیر دیجیتالی شدن گام برداشت. پس از ایجاد این تحول، بورس برای عموم جامعه، دسترسپذیرتر شد. با ایجاد درخواست کد بورسی از اقصی نقاط کشور، کم کم نیازهای سهامداران به سمت آنلاین شدن پیش رفت. امکان ثبت اطلاعات به صورت آنلاین برای دریافت کد بورسی و معاملاتی، آزمون آنلاین برای دریافت دسترسی سامانه معاملات آنلاین، از جمله اقدامات کارگزاران برای حرکت در این مسیر بود. اما همچنان که واضح است، این اقدامات آنچنان که باید با بزرگ شدن بازار و نیازهای جدید همخوانی ندارد.