داود صفی خانی – در ادبیات جدید تنظیمگری، سامانههای اطلاعاتی بخشی از ابزارهای تنظیمگری هوشمند محسوب میشوند. کارکرد این سامانهها کاهش عدم تقارن اطلاعات، مدیریت ریسک و بهبود کیفیت سیاستگذاری است، نه انتقال بار مدیریت عملیاتی بنگاهها به دولت.
از این منظر، موفقیت یک سامانه نه با حجم اطلاعات جمعآوریشده، بلکه با نسبت میان منافع عمومی حاصل از آن و هزینههایی که بر فعالان اقتصادی تحمیل میکند، سنجیده میشود. لذا هرگاه هزینههای انطباق از منافع شفافیت پیشی بگیرد، سامانه به جای آنکه ابزاری برای تسهیل کسبوکار باشد، خود به یک مانع و بخشی از بار مقرراتی اقتصاد تبدیل خواهد شد.