تتر هم اکنون در چندین بلاکچین مختلف از جمله اتریوم و ترون عرضه می شود که در این مقاله به بررسی تفاوت های این دو خواهیم پرداخت. با ما همراه باشید.
ارز دیجیتال باثبات و یا به اصطلاح استیبل کوین تتر، اولین رمز ارزی است که به منظور مبارزه با نوسانات بازار ارزهای دیجیتال و تسهیل روند ترید برای کاربران توسعه یافت. به دلیل کاربرد فراوان این ارز دیجیتال، تتر هم اکنون در چندین بلاکچین مختلف از جمله اتریوم و ترون عرضه می شود که در این مقاله به بررسی تفاوت های این دو خواهیم پرداخت. با ما همراه باشید.
با فراگیری ارزهای دیجیتال به عنوان دارایی های امن، ورود این تکنولوژی به مسیر اصلی بازار و همچنین افزایش استفاده روزانه از این دارایی ها، استیبل کوین ها به یکی از مهمترین عضوهای این صنعت تبدیل شده اند. با استفاده از استیبل کوین ها، روند معاملات تسهیل و تسریع شده و این استیبل کوین ها هستند که در تشخیص سلامت حوزه ارزهای دیجیتال، به عنوان یک ابزار اجتناب ناپذیر به کار می روند.
استیبل کوین ها نوعی از ارزهای دیجیتال هستند که با هدف مقابله با نوسانات بازار ارزهای دیجیتال توسعه یافته اند. استیبل کوین ها همچنین به عنوان ابزاری برای ذخیره ارزش داراییOMNI از همه انواع تترها قدیمی تر و پر مصرف تر است، با این حال از آنجایی که مبادلات با ارز دیجیتال تتر ممکن است به صورت روزانه صورت بگیرد، مشکلاتی چون هزینه کارمزد و همچنین سرعت پایین تراکنش ها، استفاده روزمره این ارز در بلاکچین بیت کوین را محدود کرد.
بلاکچین اتریوم با هدف برطرف کردن این مشکلات، تتر را بر روی پروتکل ERC-20 ارائه داد. مزیت این پروتکل بر پروتکل اومنی، سرعت بالاتر تراکنش ها و هزینه به صرفه تر کارمزد بود. با این حال باز هم هزینه کارمزد های دریافتی توسط شبکه اتریوم، برای مصرف روزانه تتر ERC20 کمی زیاد است.
با وجود موارد یاد شده، تتر ارائه شده در بلاکچین ترون و یا همان USDT-TRC20 ارائه دهنده سرعت بالای تراکنش ها و همچنین کارمزد رایگان است. تنها مشکل این نوع از تتر این است که تترTRC20 توسط بسیاری از کیف پول ها حمایت نمی شود.
انتهای رپرتاژ آگهی/