تفاوت‌های اساسی مغز ورزشکاران المپیکی با افراد معمولی

تجزیه و تحلیل بر اساس خوانش امواج مغزی آن‌ها نشان داد ورزشکاران در تنظیم صدا‌های اضافی بهتر هستند و بر صدا‌هایی که موجب حواس‌پرتی می‌شوند بسیار کمتر تمرکز می‌کنند

تجزیه و تحلیل بر اساس خوانش امواج مغزی آن‌ها نشان داد ورزشکاران در تنظیم صدا‌های اضافی بهتر هستند و بر صدا‌هایی که موجب حواس‌پرتی می‌شوند بسیار کمتر تمرکز می‌کنند

جوان آنلاین: کانال تلگرامی «modern cogitation» نوشت: مطالعات جدید حاکی از تفاوت‌های اساسی مغز ورزشکاران نخبه با مغز افراد معمولی است. طلای المپیک به کسانی تعلق می‌گیرد که استاندارد‌های بالای مورد نیاز رشته خود را برآورده کنند و تقریباً همه محدودیت‌های فیزیکی سرعت، دقت، قدرت و استقامت را پشت سر بگذارند. 

این سؤال که چه چیزی مغز یک ورزشکار نخبه را با مغز افراد عادی متفاوت می‌کند، در طول سال‌ها مورد توجه قرار گرفته است. همانطور که اوج آمادگی جسمانی و قدرت فوق‌العاده برای اکثر ورزشکاران مشترک است، ویژگی‌های متعدد سیستم‌عصبی، المپیکی‌ها را از بقیه انسان‌ها متمایز می‌کند. از همان لحظه‌ای که بدن تغییری در محیط اطراف خود احساس می‌کند، ورزشکاران بسیار آموزش دیده برتری پیدا می‌کنند. مغز ورزشکار در هنگام بمباران با محرک‌های صوتی مانند سر و صدای تماشاگران در ورزشگاه، صدای هواپیمای در حال عبور، صدای بلندگوی گوینده ورزشگاه و … باید به سرعت تشخیص دهد که کدام صدا‌ها برای موفقیت وی حیاتی هستند و کدام صدا‌ها موجب حواس‌پرتی او می‌شوند. یک مطالعه مقطعی در سال ۲۰۱۹ که از سوی دانشمندان دانشگاه نورث وسترن، در ایالات متحده انجام شد، نشان داد دانشجویان ورزشکار در تیم‌های مختلف ورزشی در دسته‌های برتر، نسبت به گروه‌های هم‌سن و هم‌جنس خود، کنترل بیشتری به صدا‌ها دارند. 

تجزیه و تحلیل بر اساس خوانش امواج مغزی آن‌ها نشان داد ورزشکاران در تنظیم صدا‌های اضافی بهتر هستند و بر صدا‌هایی که موجب حواس‌پرتی می‌شوند بسیار کمتر تمرکز می‌کنند. درحالی که بسیاری از این موارد را می‌توان به تمرین و آموزش‌ها و بیانات مربی از کنار زمین اختصاص داد، برخی از ورزشکاران مورد مطالعه در محیط‌های کم‌صداتر مانند زمین گلف بازی می‌کردند. مطالعات نشان داد چیزی در مورد تمرین منظم و تمرکز می‌تواند به خودی خود مسئول شکل دادن به توانایی مغز برای حذف عوامل حواس‌پرتی باشد. 

عوامل حواس‌پرتی فقط صدا‌ها نیستند. تحقیقاتی که در سال ۲۰۱۸ منتشر شد، نشان داد تنیسور‌های حرفه‌ای می‌توانند لحظات تمرکز بصری شدید را که معمولاً به عنوان دوره «چشم آرام» از آن یاد می‌شود، طولانی کنند. چشم آرام (QE) دوره‌ای از توجه بصری طولانی است که به بهینه‌سازی کنترل و اجرای مهارت‌های حرکتی، به ویژه در موقعیت‌های پرفشار یا کار‌هایی که نیاز به حرکات دقیق دارند، کمک می‌کند. به زبان ساده، تکنیکی است که برای بهبود نتایج در کار‌های مختلف که نیاز به توجه بصری انسان دارند، گزارش شده است. برخی از متغیر‌های مربوط به چشم آرام شامل مکان، مدت زمان، شروع، پایان و سطح مهارت فرد است. 

منبع  : جوان آنلاین

برای مشاهده متن کامل خبر کلیک کنید

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *