آرتین زهرابی
فوتبال امروز در همه جای دنیا، شطرنجی است که مهرههایش به جای فکر کردن، فقط دستورات برنامهریزی شده را اجرا میکنند.
دنیای فوتبال چقدر سرد و بیروح شده است؛ انگار روح سرکش این ورزش را در آزمایشگاههای تاکتیکی سر بریدهاند و به جایش کالبدی مکانیکی و مهندسیشده تحویل ما دادهاند. کار به جایی رسیده که وقتی در جام ملتهای آسیا ناباورانه حذف میشویم، مغزهای متفکر تیم ملی به جای عذرخواهی، پشت سنگر «اعداد» پناه میگیرند. آنها با غرور از «امید گل» و کارنامههای کامپیوتری سخن میگویند؛ انگار نه انگار که فاجعه حذف، باز هم تکرار گشته است.
فوتبال امروز، شطرنجی است که مهرههایش حق فکر کردن ندارند؛ آنها فقط اپراتورهایی هستند که دستورات برنامهریزی شده را در زمین اجرا میکنند. در این عصر رباتیک، دیگر نه جادوی رونالدینیو تکرار میشود و نه شکوه زیدان؛ چرا که سیستمهای خشک، فضایی برای نبوغ باقی نگذاشتهاند. جادوگران، یکییکی در حال انقراضاند.