سکوتِ تفاهمنامه در قبالِ برنامه موشکی و نفوذِ منطقهایِ ایران، بزرگترین دستاوردِ سیاسی است؛ یعنی غرب نتوانست «توانمندیهای دفاعی» و «عمقِ استراتژیک» ایران را به موضوعِ معامله تبدیل کند. این همان «تکنیکِ ابهامِ سازنده» است که گرههای فوریتر را گشود و نقاطِ اختلافِ عمیق را به مرحلهای مناسبتر موکول کرد.
<!– –>
<!– –>
<!– –>
تفاهمنامه خردادماه ایران و آمریکا نه یک پایانِ ایدهآل بر تمامی اختلافات، بلکه نقطه عزیمتِ ضروری برای مدیریتِ بحرانی است که امنیت ملی و ثبات منطقهای را به چالش کشانده بود. این تفاهمنامه محصولِ تلفیقِ دقیقِ «مقاومتِ هوشمندانه ملت ایران»، «قدرتِ بازدارنده نظامیانِ جانبرکف»، «ظرافتِ دیپلماسیِ مقتدرانه» و «انسجامِ رویه نظام حکمرانی» است.