پژوهشگران آمریکایی در مدلسازی منظومه شمسی نشان دادهاند که تغییر در مدار مشتری میتواند قابلیت زندگی کردن روی زمین را افزایش دهد.
وقتی یک سیاره، مداری کاملا دایرهای به دور ستاره خود دارد، فاصله بین ستاره و سیاره هرگز تغییر نمیکند. در هر حال، بیشتر سیارات دارای مدارهای غیر مرکزی به دور ستارههای خود هستند و این بدان معناست که مدار آنها بیضی شکل است. هنگامی که سیاره به ستاره خود نزدیک میشود، گرمای بیشتری را دریافت میکند که بر آب و هوای آن تأثیر میگذارد.