
استعمار، بهعنوان یکی از تاریکترین فصلهای تاریخ بشر، شامل سلطه، استثمار و سرکوب ملتها توسط قدرتهای خارجی بوده است؛ از قرن پانزدهم میلادی، کشورهای اروپایی مانند انگلیس، فرانسه، اسپانیا و پرتغال، قارههای آفریقا، آسیا و آمریکای لاتین را استعمار کردند.
این دوران منجر به بهرهبرداری اقتصادی، نقض حقوق بشر، نسلکشی و اختلال در جوامع محلی شد؛ براساس گزارشهای سازمان ملل، استعمار نه تنها منابع طبیعی را غارت کرد، بلکه هویت فرهنگی و اجتماعی ملتها را نیز نابود ساخت.
تلاشهای جهانی برای محکومیت استعمار و مبارزه با آن در دهههای گذشته بهویژه پس از پایان جنگ جهانی دوم با جدیت توسط برخی از کشورها و شخصیتهای جهانی ادامه داشته است؛ عمده این تلاشها توسط کشورهای آسیبدیده از استعمار و نهادها و گروههای مربوطه به موازات تلاشهای سازمان ملل انجام شد.
