پنجشنبه 1405/05/15 ساعت 09:33
.webp)
نورنیوز-گروه سیاسی: مثال روشن آن، مسئله بنزین است. دولت نه میتواند تصمیم به سهمیهبندی جدی آن بگیرد و نه میتواند قیمت آن را بهروز کند. بنابراین با آن بازی میکند؛ دونرخی و سهنرخی و کمکردن و زیادکردن سهمیه هر بخش. معمولا هم مسائل را با سخنرانی پیوند میزنند و لفظ «باید بشود» را ترجیعبند سخنان خود میکنند و در حالی که خودشان باید آن را انجام دهند، آن را موکول به اشخاص مجهول میکنند. رهبر شهیدمان به رئیسجمهور محترم گفتند جامعه را از حالت «نه جنگ و نه صلح» بیرون آورید. حتما رئیسجمهور میدانست اگر بخواهیم صلح کنیم، باید از برخی از ایدئالها و شعارهای خود بگذریم و اگر بخواهیم بجنگیم، آخر و عاقبت کار را نمیتوانیم پیشبینی کنیم. بنابراین امکان تصمیمگیری و ادای توضیح و این را که انتخاب یکی از دو شق ناممکن است، نداشت و همان حالت نه جنگ و نه صلح را ادامه داد تا به جنگ رسیدیم.
پذیرش قطعنامه 598 از سوی امام راحل، جرئت تصمیمگیری میخواست که انجام شد و ثمره آن هم پس از مدتی با نابودی صدام آشکار شد. حال تصمیم جنگ یا صلح امر بسیار خطیری است که شاید اتخاذ آن به سرنوشت یک کشور یا یک ملت یا منطقه بینجامد و منصفانه نمیتوان عدم تصمیمگیری را نکوهش کرد. اما بسیاری موارد هست که میتوان تصمیمات مقتضی اتخاذ کرد و کار به دور خود چرخیدن میگذرد. مثلا در مورد اقتصاد شلخته خودمان که در زمان صلح یا در زمان «نه جنگ» با صرف منابع کشور به طریقی روی پای خود میایستد، آیا باید در زمان جنگ به همان صورت ادامه دهیم؟ یا روابط بانکی و سپردهگذاری و دادن تسهیلات مالی را همچنان ادامه دهیم؟ یا اینکه اصلا اکنون که تحریم و محاصره دریایی شدهایم و آمریکا در ازای دو نفتکش 140 نقطه کشور را بمباران میکند، باید شرایط جنگی در کشور اعلام شود یا همچنان شلختگی اقتصادی را باید ادامه دهیم؟