تعطیلات نوروزی ۱۴۰۵ برای بسیاری از خانوادههای ایرانی، روزهای پرچالشی بود. از یک سو آنان با ایستادگی و همبستگی در برابر دشمنان، حماسه بزرگی را رقم زدند، از سوی دیگر، نگرانی هایی از تاثیر جنگ روی مسائل اقتصادی و معیشتی خود دارند که کاملا بجا به نظر می رسد.
به گزارش سرویس اجتماعی تابناک، این روزها ضمن نمایش جلوه های زیبا از همبستگی ملی، با یک واقعیت تلخ در هم آمیخته است: آغاز قریبالوقوع تعدیل نیرو در بخش خصوصی. با بازگشت کارگران از سفرهای نوروزی و گشوده شدن درب کارگاهها و کارخانهها، به جای شور و شوق شروع سال جدید، بوی نگرانی از دست دادن تنها منبع درآمد در فضا پیچیده است.
آغاز زمزمههای اخراج از پسِ تعطیلات
زخمهای اقتصادی تجاوز امریکا و اسرائیل به کشورمان، تازه چرک کرده است و این چرک جز با همراهی و مساعدت کلیت حاکمیت نمی تواند مداوا و رفع شود.
گزارشهای میدانی از واحدهای تولیدی در تهران، پاکدشت، البرز و دیگر مناطق صنعتی حکایت از آن دارد که کارفرمایان بسیاری، بلافاصله پس از تعطیلات عید، فهرست تعدیل نیرو را آماده کردهاند. کارگری که با امید به سال نو و با دستانی خالی از عیدی، پشت در کارخانه حاضر میشود، این بار با اخطاریه اخراج یا نامهای برای مراجعه به سازمان تأمین اجتماعی برای دریافت بیمه بیکاری مواجه میشود.
پیمان فلسفی، ر جستجوی شرایط تازه تری باشند؟
در روزهایی که مسائل سیاسی و امنیتی برای کشور اهمیت دارد، تعدیل نیروها نیز می تواند مساله را پیچیده تر کند. افزایش خشونت خانگی و طلاق عاطفی گرفته تا گسترش آسیبهای اجتماعی مانند اعتیاد و تکدیگری و موضوعاتی از این دست، حداقل تاثیرات تعدیل نیرو خواهند بود. به نظر می رسد دولت و مجموعه حاکمیت با درک اهمیت این موضوع، باید تدبیری اساسی تر بیندیشند.
علی یزدیخواه، رئیس مجمع نمایندگان تهران، به درستی بر نقش کسبوکارهای خرد در حفظ ثبات بازار تأکید کرد. شاید اکنون زمان آن رسیده که به جای تمرکز بر فروشگاههای زنجیرهای بزرگ، از همان نانوایی محل و خواربارفروشی گوشه کوچه حمایت کرد تا چرخ اقتصاد خردِ خانوادهها همچنان بچرخد. در غیر این صورت، بهار ۱۴۰۵ برای میلیونها ایرانی، فصل اوج گیری کابوس بیکاری خواهد بود.
علی قهرمانی