روند تدریجی بلوغ بخش خصوصی، ناکارآمدی تشکلها، رشد پرشتاب حوزه فناوری و تنوع فعالیتهای آنها و در نهایت رسیدن به همگراییها پس از واگراییها بخشی از دلایل مدیران انجمنها و اتحادیههای حوزه فناوری درباره چرایی تعدد اتحادیهها و انجمنهای حوزه فناوری در ایران است. انجمنها و اتحادیههایی که با اینکه قرار است سخنگوی مطالبات بخش خصوصی باشند اما گاه مدیران آنها نیز از سوی دولت انتخاب میشوند و نمیتوانند نماینده صنف خود باشند.
به گزارش پیوست، در سالهای اخیر تعداد انجمنها و اتحادیههای حوزه فناوری رشد قابل توجهی داشته است. این در حالی است که حجم اقتصاد دیجیتالی در ایران ۷.۵ درصد کل تولید ناخالص داخلی است. همین حجم کوچک که شاید در مقایسه با حجم کل اقتصاد ایران بسیار کوچک به نظر برسد، حداقل میزبان ۱۰ تشکل بخش خصوصی است. تقریباً ۱۰ تشکلی که طی ۱۰ سال گذشته بدون اینکه تغییری در ساختارشان شکل بگیرد به صورت مرتب و در توالی هم ایجاد شدهاند.
در واقع اینطور به نظر میرسد که روسای اتحادیهها طوری به تاج و تخت صنفی خود وابستگی پیدا کردهاند که ادغام یا حل شدن در اتحادیه و انجمن دیگری برایشان ناممکن شده است و هرساله بدون کمی انعطاف و تمایل به کار گروهی، با کمترین ناملایماتی به سمت تشکیل تشکل جدید حرکت کردهاند.