بازار وامگیری با وثیقه رمزارزی، سالهاست با یک سازوکار ساده کار میکند. کاربر دارایی را وثیقه میگذارد و معادل درصدی از آن وام میگیرد. این نسبت LTV یا Loan to Value گفته میشود و هرچه بالاتر باشد، ریسک لیکویید شدن یا فروش اجباری وثیقه بیشتر میشود. در ایران به دلیل نیاز کاربران به نقدینگی سریع و همزمان محدودیتهای بانکی و نبود چارچوبهای حقوقی، صرافیها هرکدام نسخهای متفاوت از این خدمات را ارائه میدهد. مدلهایی مانند وام نقدی، فروش اقساطی و اعتبار خرید کالا که پشت سادگی آنها در تبلیغات، پیچیدگیهایی در محاسبه ریسک آنها وجود دارد.
به گزارش پیوست، تنگنای نقدینگی در اقتصاد کشور، دسترسی محدود به وام بانکی و رشد سرمایهگذاری خرد در رمزارزها، سه ضلع بازاری را تشکیل میدهند که صرافیها را به سمت ساخت بازارهای اعتباری سوق میدهد. کاربران برای تامین هزینههای فوری و خرید کالا، امروزه بیشتر از همیشه به منابع مالی کوتاه مدت نیاز دارند. در این فضا، نقدشوندگی بالا و انتقالپذیری سریع آنها یک ویژگی جذاب است. همچنین در سمت صرافیها ارائه خدمات اعتبار هم راهی برای افزایش ماندگاری کاربر است و هم به رشد درآمدهای کارمزدی منجر میشود. اما این تقاضای دوطرفه باعث شده هر پلتفرم مسیر خود را برای ارائه اعتبار بسازد و الزاما این مسیرها با استانداردهای جهانی شباهت ندارد.