گاهی اشک، فقط نشانه اندوه نیست؛ گاهی زبانِ خاموشِ دلهایی است که داغی مشترک را فریاد میزنند. اشکهایی که بیصدا میریزند، شاید مرهمی باشند بر دل مادران و پدرانی که چشمانتظار بازگشت فرزندانی ماندند که هرگز بازنگشتند.
حادثهای تلخ و تکاندهنده، که برای بسیاری تنها به یک تیتر کوتاه در صفحه حوادث روزنامهها تبدیل شد، اما برای خانوادههایی، به زخمی عمیق و همیشگی بدل گشت.
سانحه سقوط اتوبوس حامل سربازان در جاده نیریز، جان تعدادی از جوانانی را گرفت که تازه در آغاز راه زندگی بودند؛ جوانانی که لباس خدمت به تن داشتند و با آرزوهای ناتمام، برای همیشه از این دنیا رفتند.
سؤالهایی در ذهنها شکل گرفت؛