سینماپرس: «ناتور دشت» عنوان یکی از تولیدات «سینمای اجتماعی» است که با وجود نواقص و ضعفهای خود به خوبی میتواند خود را در گونه «استراتژیک» تعریف کند.
فاطمه سادات ناظمی/ «ناتور دشت» عنوان یکی از تولیدات «سینمای اجتماعی» است که با وجود نواقص و ضعفهای خود به خوبی میتواند خود را در گونه «استراتژیک» تعریف کرده و روایتگر یکی از رویدادهای اجتماعی به وقوع پیوسته در کمتر از یکسال گذشته میشود. اثری که با وجود توجیه و مشروعیت بخشیدن و برجسته ساختن ابعاد مفید «شبکههای اجتماعی» سعی میکند تا از کلیدواژه «اخلاص» قاب گرفته و از این اصل موکد در «اخلاق اسلامی» برای مخاطب خود تصویرسازی نماید. اثری که البته دارای باگهای منطقی و نقصهای ریز و درشت فیلمنامه است. اثری که با وجود تمام شدن داستان در همان بدو امر و به واسطه نشان دادن دزد دختر و …، از ریتم میافتد و کشش خود را از دست میدهد و فقط با تصویرسازیهای خوش آب و رنگ در کنار ایجاد کنجکاوی کاذب برای فرجام این دزد است که میتواند مخاطب را با خود همراه سازد. اثری که با کپی برداری عنوان و نام خود از رمان معروف یک نویسنده آمریکایی به نام «جروم دیوید سلینجر» و در کنار آن همبازی ساختن «هادی حجازیفر» و «میرسعید مولویان» تقریبا به خوبی میتواند کنجاوی ابتدایی مراجعان به گیشه را برای دیدن این اثر برانگیزاند. اثری که کارگردان خود را پس از هشت سال حضور پیوسته در مدیوم تلویزیون، حالا با همراهی یک «تهیهکننده تلویزیونی» به سینما بازگردانده است. اثری که با سرمایهگذاری «سازمان سینمایی سوره» ساخته شده و در این میان برخی اخبار در باب هزینههای نجومی در تولید آن نیازمند اطلاع رسانی دقیق و شفاف متولیان این نهاد وابسته به «حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی» میباشد.