به گزارش خبرنگار مهر؛ در حالی که هوش مصنوعی با شتابی بیسابقه در حال نفوذ به ساختار و فرآیندهای کسبوکارها است و فضای رقابتی جدیدی را در حوزههای مختلف شکل میدهد، بسیاری از مدیران ارشد شرکتها در بخشهای مختلف، تحت فشار فزاینده هیئتمدیره و انتظارات روزافزون سرمایهگذاران، بهدنبال آن هستند که هرچه سریعتر اقدامی مؤثر در این حوزه انجام دهند تا از قافله تحولات فناورانه عقب نمانند.
این شرایط موجب بروز یک نگرانی بنیادین و شکلگیری «ذهنیت عاملمحور مطلق» شده است؛ یعنی این باور سادهانگارانه که اگر یک عامل هوش مصنوعی قادر به انجام وظیفهای باشد، حضور نیروی انسانی دیگر ضرورتی ندارد. چنین رویکردی، هرچند ممکن است در نگاه نخست کارآمد، مدرن و همسو با موج تحول دیجیتال جلوه کند، اما در عمل میتواند با حذف تدریجی عناصر انسانی حیاتی، بنیانهای عملکرد پایدار و بلندمدت سازمان را تضعیف کرده و ظرفیتهای نوآوری و تابآوری آن را محدود سازد.