اینجا زمین است، اما زمینی که نمیشناسیم؛ سیارهای بیگانه در دل سیاره خودمان. تالابهایی به رنگ فیروزه که در میان خاکی غبارآلود میدرخشند، دشتهای نمکی که تا بینهایت امتداد یافتهاند و کوههای آتشفشانی که همچون نگهبانانی خاموش، آسمان پرستاره را در آغوش کشیدهاند.
۳۱ مرداد ۱۴۰۵ –
۱۴:۰۵
اینها توصیف یک رؤیای سورئال یا صحنهای از یک فیلم علمی-تخیلی نیست؛ اینجا صحرای آتاکاما در آمریکای جنوبی است. کارول نینارتوویچ، عکاس منظره اهل لهستان، با روحیهای ماجراجو و نگاهی کنجکاو به قلب یکی از خشکترین و وهمانگیزترین نقاط جهان سفر کرده است.
