او مجبور نیست با لب و دهان به رخ بیننده بکشد که میخندد، بلکه در بیشتر پلانهایی که بازی میکند این حس را با چشمهایش به بیننده القا میکند. از این رو نمیتوان به راحتی از خندههای شیطنت آمیز او در طنز 90 قسمتی “پاورچین” گذشت و بدون شک مدیری را میتوان اولین بازیگری دانست که خندههای منحصر به فردش هرگز از ذهن مخاطب پاک نمیشود. او خنده را میشناسد و شاید به همین دلیل استاد است در خنداندن مخاطبانی که با دیدن کارهای او حتی برای چند دقیقه غم و غصه را فراموش میکنند.
خندههای حرص آور رضا عطاران
بی گمان وقتی نام رضا عطاران به میان میآید یاد خندههای حرص در آور “عطا” در فیلم “توفیق اجباری” میافتی. همچنین خندههای او در کارهایی چون “بزنگاه” “ترش و شیرین” و “هوو” حس تمسخر را به مخاطب القا میکند. خندههای رضا عطاران فقط مختص خود اوست. حتی این خندهها تا جایی پیش میرود که بیننده را به حرص خوردن میاندازد. مجموعه تلویزیونی “ترش و شیرین” یکی از نمونههای بارز خندههای تمسخرآمیز این بازیگر است. وقتی از او درباره سبک خندههایش و حرصی که در میآورد میپرسی در جواب میگوید: “اگر حرص خوردید یعنی اینکه من کارم را خوب انجام دادم”.
خندههای مهربان شهاب حسینی
“اکسیژن” نام اولین اجرایی است که از همان ابتدا سرشار از خندههای مهربان شهاب حسینی بود. در بیشتر فیلمهایی که این بازیگر کار کرد خندههای مهربان او به کاراکتر وصل شده بود. فیلم سینمایی “محیا ” که دیپلم افتخار جشنواره فیلم فجر را از آن شهاب کرد، پر بود از خندههایی که بیننده را به جایی میکشاند که مهربانی کاراکتر را باور کند. همچنین شهاب با همان خندههایی که از جنس محبت بود در پروژه “دلشکسته” خالق مهربانی دیگری بود. انتظار خندههای پرمحبت از مهربانی بر میآید.