کاهش ارزش پول ملی، پدیدهای است که آثار آن در بخشهای مختلف اقتصاد بهوضوح دیده میشود؛ از سفره خانوار گرفته تا بازار مسکن. یکی از مصادیق و نمونه های قابلتأمل این روند، سرنوشت «تسهیلات مسکن جوانان» است؛ وامی که قرار بود سکوی پرتابی برای خانهدار شدن نسل جوان باشد، اما امروز بیش از هر چیز، با یک پرسش اساسی روبهروست: آیا این تسهیلات، با در نظر گرفتن تورم مزمن و افت مستمر ارزش ریال، هنوز کارآمد است؟
به گزارش سرویس اقتصادی تابناک؛ سیاستگذار پولی طی سالهای گذشته و در راستای حمایت از خانهدار شدن جوانان، طرحی را با عنوان «تسهیلات مسکن جوانان» طراحی و اجرا کرده است. سازوکار این وام به این صورت است که متقاضی پس از افتتاح حساب در بانک عامل، موظف است در یک دوره چندساله، بهصورت ماهانه مبالغ مشخصی را واریز کند تا در نهایت، امکان دریافت تسهیلات مسکن برای او فراهم شود. نکته مهم آن است که سقف وام، بسته به سال افتتاح حساب و محل سکونت، متغیر است و برای هر سال، ارقام متفاوتی اعلام میشود.
برای مثال، سقف این تسهیلات برای متقاضیان تهرانی که در سال ۱۴۰۰ حساب افتتاح کردهاند، یک م تعیین یک رقم ثابت ریالی برای پانزده سال بعد، منطقیتر آن است که بانک عامل، تعهدی مبتنی بر «ارزش واقعی مسکن» ارائه دهد. برای مثال، تضمین پرداخت درصد مشخصی از ارزش روز ملک خریداریشده – مثلاً ۵۰ درصد – میتواند این تسهیلات را به ابزاری واقعی و جذاب برای جوانان تبدیل کند؛ ابزاری که در برابر تورم، مصونتر باشد و امید به خانهدار شدن را زنده نگه دارد.
در غیر این صورت، تسهیلات مسکن جوانان، بیش از آنکه یک حمایت مؤثر باشد، ممکن است به نمادی از شکاف میان سیاستگذاری و واقعیتهای اقتصادی بدل شود؛ شکافی که هر سال، با افت ارزش پول ملی، عمیقتر میشود.