سینماپرس: فیلم سینمایی «غبار میمون» عنوان یک اثر سینمایی در ارتباط با «وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی ایران» است. اثری در گونه «سینمای استراتژیک» که متاسفانه به سبب پراکنده گویی و برخورداری از تدوینی شلخته و شتابزده، در بسیاری از مقاطع، حتی در بنیان روایت دچار ضعف و لکنت میشود.
محمدرضا مهدویپور/ فیلم سینمایی «غبار میمون» عنوان یک اثر سینمایی در ارتباط با «وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی ایران» است. اثری در گونه «سینمای استراتژیک» که متاسفانه به سبب پراکنده گویی و برخورداری از تدوینی شلخته و شتابزده، در بسیاری از مقاطع، حتی در بنیان روایت دچار ضعف و لکنت میشود و بعضا به صورتی حوصلهسربر، مخاطب را در میانه پراکندگی تصاویر، سرگشته و حیران میسازد. اثری که با وجود تمام این نقایص حالا به عنوان نسخهای سینمایی از مینی سریال «اشراف سیاه» توانسته راه خود را به فهرست فیلمهای حاضر در بخش «سودای سیمرغ» باز کند! اثری که با وجود تمام بضاعت دراماتیک خود، متاسفانه در میز تدوین به اثری شکست خورده مبدل گردیده و حتی نتوانسته از شئون اولیه برای تبدیل شده به یک «اسپای فیلم» متوسط برخوردار شود. اثری که در سطح محتوا نیز بیش از آنکه دغدغه درامپردازی داشته باشد، موجب القای یک موضع سیاسی نسبت به «یهودیان» میشود. اثری که در یک ندانمکاری آشکار و بدون توجه به آیه شریفه ۸۲ از «سوره مائده» که میفرماید «لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَدَاوَةً لِلَّذِینَ آمَنُوا الْیَهُودَ» سعی در بازتعریف موجودیتی به نام «یهودی مظلوم» در ذهن مخاطب سینمایی خود دارد و در این مسیر با تقلیل «سطح جنایت»، از هیچ کوششی برای تطهیر و مبری نمودن «یهودیان» از ۷۵ سال خونریزی و نسلکشی در «پیکره جهان اسلام» و مشخصا «فلسطین اشغالی» فروگزار نمیشود.