روزنامه گل
اشکان راد – آرژانتین تقریباً همیشه، در مراحل حذفی جام جهانی، عاشقانش را به مرز سکته رسانده است. تیمی که در پیچیده کردن سادهترین بازیها تخصص دارد! طرفدارانش را دق میدهد تا بالاخره با سلام و صلوات و آب مقدس پیروز شود! فرقی هم ندارد که حریفش قوی باشد و مدعی و یا تازهوارد و کمنامونشان. این واقعیت ربطی به امروز و دیروز هم ندارد. از فینال سال 1986 که برتری دو گله برابر آلمان در بازیای که بهنظر خیلی ساده میآمد؛ در تنها هفت دقیقه از دست رفت و اگر نبوغ مارادونا و پاس بینظیرش به بوروچاگا نبود، شاید قهرمانی هم از دستان آرژانتینیها میگریخت، بگیریم تا مشابه همین اتفاق در قطر و در برابر هلند و فرانسه. خب، آلمان، هلند و فرانسه تیمهای بزرگی هستند و همواره میتوانند به بازی برگردند اما استرالیا، کیپورد و مصر را باید کجای دلمان بگذاریم! چهار سال قبل و در همین مرحلهی یکشانزدهم، درحالیکه آرژانتین با دو گل از استرالیا پیش افتاده بود، گل به خودی انزو فرناندز، جریان بازی را عوض کرد و اگر آن سیو دقایق پایانی دیبو مارتینز نبود، شاید سرنوشت قهرمان عوض میشد.