به گزارش مجله خبری نگار، چندبار تا به حال در خوابهایتان در راهروهایی بیانتها دویدهاید که هیچ دری به بیرون ندارند؟ چندبار در بیداری احساس کردهاید که خاطرهای دور در ذهنتان، نه مثل یک فیلم شفاف، بلکه شبیه به عکسی رنگپریده، کجومعوج و خراشیده بازسازی شده است؟ اکران و موفقیت فیلم «اتاقهای پشتی» به کارگردانی کین پارسونز و نویسندگی ویل سودیک، بهانهای است برای فراتر رفتن از مرزهای سینمای وحشت تجاری. این فیلم که از یک ایده اینترنتی و ویدئوهای کوتاه یوتیوبی الهام گرفته شده، در ظاهر یک اثر علمیتخیلی درباره گم شدن در بُعدی موازی است؛ اما در باطن، یکی از دقیقترین، هولناکترین و در عین حال درخشانترین استعارههای سینمایی از ساختار ناخودآگاه انسان، تروما و سازوکارهای دفاعی ذهن را پیش روی ما میگذارد. مطلب پیشرو، تلاشی است برای تسهیل تماشای این اثر پیچیده از عینک روانشناسی.