عصر ایران؛ علی رضا معینی– آگاهان و دلسوزان همواره تأکید داشتهاند که آزادی جریان اطلاعات نه یک آرمان انتزاعی، بلکه روشی ضروری برای آشکارسازی حقیقت، اصلاح خطاهای حکمرانی و جلوگیری از انباشت فساد و غفلت است. این روش، آینهای شفاف بر چهرهی تصمیمگیری است که نقاط ضعف را نمایان میسازد، بازخورد واقعی مردمان را به حاکمان میرساند، برنامهریزی را عقلانیتر میکند و سه قوه را در معرض نقد و نظارت قرار میدهد. با این حال، آنچه در سه ماه گذشته بر اینترنت ایران گذشت، نمونهای آشکار از ترس از همین روش و فاجعهای خودساخته بود که حق مردم را ضایع کرد، معاششان را نابود ساخت و توسعه کشور را به چالش کشید و خوش بختانه با ورود رئیس جمهوری درصدد پایان این روند برآمده اند.
روایت تلخ سه ماه blackout ملی
از اوایل ژانویه ۲۰۲۶، با تشدید اعتراضات و سپس تنشهای بهمنماه، محدودیتها به خاموشی گسترده و نزدیک به کامل تبدیل شد. طولانیترین قطع ارتباط جهانی در تاریخ معاصر ایران — نزدیک به نود روز با دسترسی به اینترنت بینالمللی در حد ۱-۲ درصد — کشور را به یک جزیره اطلاعاتی منزوی بدل کرد. در این مدت، تنها شبکه ملی اطلاعات با محتوای کنترلشده و سرعت ناکافی در اختیار مردم قرار داشت. هرچند رئیسجمهور پزشکیان در اواخر مه دستور بازگشایی داد، اما این خبر که دیوان عدالت اداری با استناد به شکایتهایی علیه «سند ستاد ویژه ساماندهی فضای مجازی»، اجرای مصوبه را lectedItem = newsList[randomIndex];
if (!selectedItem || typeof selectedItem.id === ‘undefined’) {
return;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();