در دوران «اول امریکا»، ایالات متحده دیگر شریک امنیتی قابلاتکایی نیست و متحدان به این نتیجه رسیدند که باید بیشتر برای دفاع از خود تلاش کنند و این یعنی خرید تسلیحات پیشرفتهتر، ذخایر بیشتر مهمات، جذب نیروی انسانی و افزایش توانایی عمل مستقل، بدون نیاز به هماهنگی با امریکا
جوان آنلاین: از زمانی که دونالد ترامپ رئیسجمهور ایالات متحده بار دیگر قدرت را در دست گرفت، به نظم جهانی که امریکا پس از جنگ جهانی دوم ایجاد کرده بود، حمله کرد. او حاکمیت متحدان و شرکا را با تهدید به تصاحب گرینلند، الحاق کانادا و تسلط بر کانال پاناما به چالش کشید. از طرفی، جنگ تجاری جهانی ترامپ به گونهای طراحی شده که به نفع امریکا و به ضرر همه شرکای تجاریاش باشد. او از توافق اقلیمی پاریس و سازمان جهانی بهداشت خارج شده و با تضعیف آژانس توسعه بینالمللی امریکا، تعهدات دیرینه دوحزبی به توسعه بینالمللی را کنار گذاشته است. برخورد او با اوکراین، موجب تحقیر طرف ضعیفتر و آسیبدیده و امتیاز دادن به متجاوز شده است. ترامپ به اصل «زور، قانون میآورد» باور دارد. خودش در آوریل در Truth Social نوشت: «قانون طلایی مذاکره و موفقیت: کسی که طلا دارد، قانون میگذارد.»
ترامپ، نقض ادعای امریکا را ثابت کرد
نظمی که امریکا پس از جنگ جهانی دوم بنا کرد، برای مقاومت در برابر همین منطق طراحی شده بود تا از گذر آن قدرتمندان نتوانند هر کاری دلشان میخواهند انجام دهند و ضعیفان مجبور به تحمل باشند، اما ترامپ برای چنین آرمانگرایی فرصت ندارد و در واقع دیدگاه بدبینانهای را تأیید میکند که امریکا هرگز آن قدرت نوعدوست و آرمانگرایی که ادعا میکرد، نبوده است. برای کسانی که هنوز به امریکا بهعنوان کشوری اصولگرا و سخاوتمند باور دارند، دوران ترامپ لحظهای تلخ از تناقض ذهنی است. واقعیت دولت ترامپ، بیاحترامی به قانون در داخل و خارج، زورگویی، لغو توافقها و معاهدات، تهدید متحدان و نزدیکی به دیکتاتورها کاملاً مشهود است، ولی همه اینها همچنان باورکردنی نیستند. برخی خوشبینانه توجیه میکنند و میگویند: «شاید ترامپ در حال بازی شطرنج و اقداماتش بخشی از نقشهای هوشمندانه است.» دیگران امیدوارند تا او به صورت متفاوتی مسیر وقایع را تغییر دهد و این مستلزم یک چرخش است، البته پیش از آنکه نمایش از کنترل خارج شود، اما در چنین زمانهای، امید میتواند آرامبخش خطرناکی محسوب شود. ترامپ اکنون تبدیل به روالی جدید در واشبنگتن شده است و دستکم تا انتخابات ریاستجمهوری بعدی، نشانهای از بازگشت به حالت قبل دیده نمیشود.
حفظ زرادخانههای فرانسه