هر یک از ما، متوسط در سال ۵۰ کیسه پلاستیکی میخوریم؛ عددی که میبایست در این روزهای سال به ۴۰ عدد کاهش پیدا کرده باشد، اما این گونه نشد!
به گزارش «تابناک»؛ در پی برگزاری اجلاس مجمع محیط زیست ملل متحد (UNEA-۵) در اسفندماه ۱۴۰۰ در کنیا، قطعنامهای به تصویب رسید که پر سر و صدا بود و توجه بسیاری را به خود جلب کرد. قطعنامهای که از ترکیب ۴ پیشنهاد شکل گرفت و این امیدواری را به دنبال داشت که بتواند برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد (یونپ) و کشورهای عضو در راستای تدوین پیمان و ابزارهای الزامآور برای کاهش آلودگیهای پلاستیکی در همه اشکال و در همه مکانها (خشکی و دریا) در جهان را محقق کند.
مصوبهای که در ایران با عنوان «حذف پلاستیک با ضخامت کمتر از ۲۵ میکرون» شناخته میشود و کمی بعد از تصویب در اجلاس یاد شده، به تاکید علی سلاجقه، معاون رئیس جمهور و رییس سازمان حفاظت محیط زیست کشورمان، تدوین آیین نامه مربوط به آن در دستور کار دولت قرار گرفت و اتفاقا با سرعت و شتاب خوبی هم پیش رفت تا جایی که شش هفت ماه بعد از تصویب در آن مجمع جهانی، در کشورمان به تصویب رسید.
ماحصل کار، «آیین نامه کاهش مصرف کیسههای پلاستیکی» بود که در بیستمین روز مهرماه ۱۴۰۱ در هیات وزیران به تصویب رسید و در ماده ۲ آن تاکید دارد که تولیدکنندگان کیسههای پلاستیکی با ضخامت کمتر از ۲۵ میکرون میبایست طی برنامهای ۵ سریزآلایندههایی که با راهیابی به آب و مواد غذایی راهش را به تغذیه انسانها پیدا میکند و از آنجایی که به وفور در سطح کره زمین پراکنده شده، برخی تحقیقات نشان میدهد که مصرف سرانه ۵۰ کیسه پلاستیکی در سال را برایمان به دنبال داشته است. زبالهای که عمر بسیار طولانی (بین ۲۵۰ تا ۵۰۰ سال) دارد و از این رو، نسخههای نازک آن (با ضخامت کمتر از ۲۵ میکرون)، خطرناکتر است چراکه شانس جمع آوری و بازیافت کمتری دارد و بیشتر به طبعیت و زنجیره غذایی وارد میشود.
خطری بزرگ که سال هاست توجه جهانیان را به خود جلب کرده و حالا در قالب قطعنامهای ویژه، کشورهای زیادی از جمله ایران متعهد شده اند با آن مقابله کنند، اما در کشورمان در همان گام ابتدایی یعنی تهیه و ابلاغ آیین نامه مانده و معلوم نیست چه زمانی اجرایی خواهد شد؛ توقفی که نه علتش مشخص است و نه کسی را به واکنش وادار کرده، تا همه چیز پیرامون آن مبهم به نظر برسد و معلوم نباشد که چه زمانی پلاستیک از غذاهایمان حذف خواهد شد؟!