حضور مستمر عشایر در گستره طبیعی ایلام، نهتنها ضامن پایداری تولید در شرایط اقلیمی دشوار است بلکه نقش حیاتی در حفظ تعادل زیستمحیطی کشور دارد
جوان آنلاین: عشایر ایلام با سبک زندگی کوچرو و پیوند عمیق با طبیعت، یکی از اصیلترین جلوههای زیستبوم غرب کشور بهشمار میروند؛ مردمانی که در دل کوهستانهای زاگرس، میان ییلاق و قشلاق، با ریتم کهن، اما زنده، چرخه تولید را زنده نگه داشتهاند و سهمی مؤثر در تأمین گوشت، لبنیات و صنایعدستی منطقه دارند بیآنکه در هیاهوی شهرنشینی گم شوند یا از هویت خود فاصله بگیرند. تداوم حیات این جامعه مولد، نیازمند نگاه فرابخشی، برنامهریزی بلندمدت، تخصیص منابع پایدار و مشارکت واقعی عشایر در فرایند تصمیمسازی است تا نهتنها از مهاجرت ناگزیر و فرسایش ظرفیت تولیدی جلوگیری شود، بلکه با بهرهگیری از دانش بومی و الگوی زیست سنتی، مسیر توسعه بومی، کمهزینه و سازگار با طبیعت در مناطق عشایری هموار شود.
حضور مستمر عشایر در گستره طبیعی ایلام، نهتنها ضامن پایداری تولید در شرایط اقلیمی دشوار است، بلکه نقش حیاتی در حفظ تعادل زیستمحیطی، تقویت امنیت غذایی و صیانت از مرزهای فرهنگی و جغرافیایی کشور ایفا میکند. آنان با بهرهگیری از دانش بومی، مدیریت سنتی منابع و سازگاری عمیق با طبیعت، الگویی زنده از تولید پایدار و کمهزینه ارائه دادهاند، الگویی که نهفقط ریشه در تجربه و زیستجهان نسلها دارد، بلکه میتواند در طراحی سیاست نوین توسعه روستایی و مقاومسازی معیشت در برابر بحرانهای اقلیمی، الهامبخش و کارآمد باشد.
با این همه در حالیکه عشایر ایلام نقشی کلیدی در اقتصاد محلی و حفظ تعادل زیستمحیطی ایفا میکنند، اما زندگی روزمره آنان همچنان زیر سایه کمتوجهی به زیرساختهای اساسی سپری میشود؛ راههای ناهموار، نبود دسترسی پایدار به آب آشامیدنی، ضعف خدمات بهداشت و آموزش و فقدان پوشش ارتباطی مناسب، شرایطی رقم زده که این جامعه مولد را با محدودیتهای جدی مواجه کرده و استمرار زیست آنان را با دشواری همراه ساخته است.
در چنین شرایطی، فقدان برنامهریزی منسجم برای توسعه زیرساخت مناطق عشایری، نهتنها کیفیت زندگی این جامعه را تحت تأثیر قرار داده، بلکه روند تولید و پایداری معیشت آنان را نیز با اختلال مواجه کرده است؛ کمبود منابع مالی، پراکندگی جغرافیایی و ناهماهنگی میان نهادهای متولی، موجب شده است بسیاری از طرحهای عمرانی نیمهتمام بمانند یا اساساً به مرحله اجرا نرسند، در حالیکه تقویت زیرساختهای ارتباطی، آموزشی، بهداشتی و حملونقل، پیششرطی اساسی برای حفظ جمعیت عشایر و بهرهبرداری پایدار از ظرفیت آنان بهشمار میرود.