حکایت اصرار انقلاب اسلامی به مشارکت هرچه بیشتر مردم نیز شبیه توصیههای پزشک دلسوزی است که به بیمار خود تجویز میکند. کسانی که جمهوری اسلامی را محتاج رای خود میدانند، همانند آنهایی هستند که از سر لجاجت با پزشک، او را محتاج خود تصور میکنند! همچنین هستند در میانه این ماجرا، ورشکستگان سیاسی که تایید صلاحیت نشدن هم حزبی های خود را دلیل عدم مشارکت میدانند و بر طبل آن نیز میکوبند. اینها هم شبیه شارلاتانهای دکان داری هستند که با متهم کردن پزشک متخصص و دلسوز، داروی تقلبی مد نظر خود را به مردم قالب میکنند.
جوان آنلاین: چند ساعتی به شروع برگزاری انتخابات مجلس شورای اسلامی و خبرگان رهبری نمانده است. خصم و دشمنان کینهای ملت ایران تمام ظرفیت رسانه و تریبونها و امکانات خود را صرف نیامدن مردم برای تعیین سرنوشت خودشان و مشارکت در حکومت خودشان کرده است.
طبیعتا در هر انتخاباتی، صحنه اصلی رقابت و کارزار پیرامون آن انتخابات در داخل و بین جریانات سیاسی است. انگیزه این رقابت هم یا انگیزههای مادی و قدرت طلبانه است یا معنوی، حال در بسیاری از جوامع، جریانات سیاسی صراحتاً قدرت طلبی و مادیگرایی خود را طرح کرده و برای کسب قدرت با نیت شخصی و منفعت طلبانه، برنامهریزی مادی و دنیا طلبانه میکنند و این را هم اصلاً بد نمیدانند. اما انتخابات ما یک ویژگی منحصر به فرد دارد و آن رویکرد رسانههای بیگانه در اد زیر سوال برود؛ میخواهند در افکار مردم ایران و جهان، پیوند مشارکت سیاسی اجتماعی با نظامی که ادعای دینی بودن دارد، قطع شود. اینجاست که تمام تلاش دشمن مصروف این مسئله میشود، وگرنه حتی کدام ساده لوحی میتواند تصور بکند که نظام جمهوری اسلامی گدایی رای از مردم میکند؟ مگر دشمنان ما نمیگویند که جمهوری اسلامی دیکتاتوری است، کدام دیکتاتوری میگوید بیایید رای بدهید که جمهوری اسلامی دومیاش باشد؟ اصولاً در نظام سیاسی کشورهای مخالف ما چه در غرب فعلی و چه در شرق تازه منقضی شده، یک رای حداقلی هم برای اینکه اداره کشور قفل نشود و حکام تعیین شوند کفایت میکند و اصراری بر اینکه همه مردم بیایند و در انتخابات شرکت کنند وجود ندارد. نتایج آن را نیز در آمار مشارکت میبینیم.