به گزارش سرویس اقتصادی تابناک، محمدرضا فرزین، رئیس کل بانک مرکزی، در دیماه ۱۴۰۱ با وعده کنترل بازار ارز و مهار تورم به میدان آمد. اما پس از گذشت نزدیک به سه سال، آنچه بیشتر از همه دیده میشود نه ثبات، بلکه نوسانات شدید ارزی، رکوردشکنی تورم و محدودیتهای نفسگیر بر بازارهای نوین مالی است. به زبان ساده، هر روز تصمیمی از سوی بانک مرکزی ابلاغ میشود که هم کاربران و هم کسبوکارها را بیشتر گرفتار میکند.
وقتی فرزین به صندلی ریاست بانک مرکزی تکیه زد، دلار در محدوده ۴۰ هزار تومان بود. امروز دلار تا لحظه تنظیم این خبر از 110 هزار تومان گذشته و سکه هم رکوردهای عجیب تری ثبت کرده است و در همین مدت، دولت همچنان بر نرخ دستوی پافشاری کرده و میلیاردها دلار منابع ارزی صرف حراجهای کوتاهمدت شده است. نتیجه؟ بازاری که به ظاهر در مقاطع کوتاه آرام میگیرد، اما در میانمدت پر از بیاعتمادی و بیثباتی است. هرچند که نمی توان سهم ناآرمی های سیاسی و اسنپبک را نادیده گرفت ولی اگر بانک مرکزی وجود خارجی نداشت قیمت دلار بیش از این جهش می کرد؟
اگر تحریمهای خارجی نفس اقتصاد ایران را گرفته بودند، حالا سیاستهای داخلی بانک مرکزی هم بهگویند در حالی که کشورهای مختلف در حال توسعه بسترهای قانونی برای بهرهگیری از فرصتهای اقتصادی بلاکچین هستند، ایران با سیاستهای فعلی بانک مرکزی نه تنها این فرصتها را از دست میدهد، بلکه سرمایههای داخلی را هم به سمت بازارهای پرریسک و غیررسمی سوق میدهد.
مردم ایران امروز زیر فشار دوگانه تحریمهای خارجی و محدودیتهای داخلی زندگی میکنند. سیاستهای فرزین نه تنها به ثبات بازار کمک نکرده، بلکه اعتماد عمومی را کاهش داده، بازارهای غیررسمی را گسترش داده و کسبوکارهای شفاف را به تعطیلی کشانده است. حالا پرسش اصلی این است: اگر قرار باشد هر روز کاربران ایرانی با تصمیم تازهای از سوی بانک مرکزی دچار مشکل شوند، امید به بهبود شرایط اقتصادی از کجا باید بجوشد؟