اگر بپذیریم که محدودیت سالنهای سینمایی معضلی اساسی و آشکار در سینمای ایران است درک کاملتری از ضرورت توسعه زیرساختهای سینمایی کشور پیدا خواهیم کرد و به این نتیجه میرسیم که نامناسب بودن فضای فیزیکی سالنها یکی ازعلتهای مهم رویگردانی مردم از سینما است.
سوره سینما – هنر هفتم به عنوان یکی از مهم ترین و تاثیرگذارترین رسانه و ابزار فرهنگ ساز در جهان امروز مطرح است و قدرتها و کشورهای مختلف برای تامین منافع و اهداف فرهنگی و اجتماعی از آن استفاده می کنند. در این میان، غرب توانسته با هوشمندی و اقتدار بیش ترین بهره برداری را از آن ببرد یعنی با معجزه سینما فرهنگ منطقه ای خود را جهانی کرده و هویت دیگر کشورها را تحت تاثیر قرار دهد.
سینمای ایران در دهه گذشته با بهره مندی از تجهیزات و تکنیک های مدرن صوتی و تصویری و همچنین توجه به نگارش فیلمنامه هایی همسو با دغدغه مردم توانسته است جهش رو به رشدی در پیشرفت و اثبات موقعیت خود ایجاد کند و در این وضعیت نه چندان خوشایند اقتصادی مردم را از هر طیف و طبقه ای برای خرید بلیت سینما ترغیب کند اما به جایی رسیدیم که دیگر ظرفیت سینماهای قدیمی و تک سالنه جوابگوی مردم سینمارو نبود و احداث پردیس های سینمایی چند سالنه با امکانات تفریحی و رفاهی و تجاری توانست بار دیگر نظر مردم را جلب کند.